Attilâ İlhan, 1940 Kuşağı içinde kendine özgü yeri olan bir şairdir. Sinemayıgenç yaşlarından itibaren çok seven Attilâ İlhan’ın poetikası büyük ölçüdesinema yapısı üzerine temellenir. Genç yaşta Paris ve İstanbul’da sürekli olaraksinema salonlarında bulunmuş, film eleştirileri yazmıştır. Şiir yazarken deimgelerini genellikle sinematografik çağrışımlardan seçmiştir. Sinematografidegenel olarak görüntü, hareket, ses-görüntü eşzamanlılığı önemlidir ve Attilâİlhan’ın şiir anlayışı büyük ölçüde sinema tekniğine ve görsel imgelere dayanır.Şiirinin imgeleri sinema perdesine yansıyan görüntüler gibidir. O, ŞiirselGerçekçi Fransız Sinemasından yararlanmış ve şiirlerini bu anlayışla yapılandırmıştır.Attilâ İlhan, imge oluştururken öykülemeci ve/veya betimlemeciteknik, fotoğraflama tekniği, çağrışım kurgusu, çarpıcı kurgu gibi tekniklerdenyararlanır. Şiirlerinde adeta bir sinema dekoru yaratır, sinema diline yakınduran tekniğiyle benzersiz bir poetikaya ulaşır.
Attilâ Ilhan is a poet who has a unique place in the 1940s generation. Attila Ilhan'spoetry, who loves cinema from its young age, is based on cinema structure to a greatextent. At a young age he was constantly in cinema halls in Paris and Istanbul andhe wrote film critiques. When writing poetry, he often chose his images usually fromcinematographic associations. In cinematography, visual, motion, audio-visualsynchronicity is important in general, and Attila Ilhan's understanding of poetry islargely based on cinematography and visual imagery. The images of poetry are like theimages reflected in the cinema scene. He benefited from the Poetic Realist FrenchCinema and structured his poetry with this understanding. When Attilâ Ilhan createsthe image, narrator and / or descriptor uses techniques such as technique, photographytechnique, associative editing, striking editing. He creates a cinema decor in his poemsand reaches a unique poetic with his technique that is close to the language of cinema.