Bu çalışma, plastik sanatlar bağlamında durağan yüzeylerde hareket algısının nasıl inşa edildiğini, Rembrandt’ın 1642 tarihli başyapıtı Gece Devriyesi üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Görsel sanatlarda hareket izlenimi, yalnızca fiziksel devinimle değil; aynı zamanda kompozisyonun yapısal örgüsü, figürlerin konumlanışı, yönelimi ve temel görsel elemanların işlevsel birlikteliğiyle de kurulabilmektedir. Bu bağlamda çalışma, görsel ritim, yönlendirme, kontrast kullanımı ve izleyici bakışının yönlendirilmesine odaklanan görsel çözümleme temelli bir yöntemle yapılandırılmıştır. Biçim, çizgi, yön, ışık ve renk gibi temel ögelerin dinamik ve ritmik düzenlenişiyle, izleyicide süreklilik, hareketlilik ve zamansal geçiş duygusu oluşturulduğu ortaya konmuştur. Yapıt, Barok estetik ilkeleri doğrultusunda değerlendirilmiş; özellikle chiaroscuro tekniği, mekânsal derinlik etkisi ve figürlerin ardışık dizilimi gibi ögelerle Rembrandt’ın harekete dair algıyı güçlü biçimde inşa ettiği vurgulanmıştır. Ayrıca izleyiciyle kurulan algısal ilişkinin, görsel deneyimin hareket olarak hissedilmesinde belirleyici rol oynadığı sonucuna varılmıştır. Sonuç olarak bu çalışma, durağan resim yüzeyinde hareketin nasıl etkili biçimde ifade edildiğini disiplinlerarası bir yaklaşımla ele almakta ve sanat kuramına katkı sunmaktadır.
This study aims to examine how the perception of movement is constructed on static surfaces within the context of plastic arts, through an analysis of Rembrandt’s 1642 masterpiece The Night Watch. In visual arts, the sense of movement can be created not only through physical motion but also through the structural organization of the composition, the positioning and orientation of figures, and the integrated use of fundamental visual elements. In this regard, the study adopts a visual analysis-based approach, focusing on rhythm, directional flow, contrast, and the guidance of the viewer’s gaze. It reveals that the dynamic and rhythmic arrangement of visual components such as form, line, direction, light, and color produces a sense of continuity, motion, and temporal progression. The work is interpreted within the aesthetic framework of the Baroque period, emphasizing Rembrandt’s effective use of chiaroscuro, spatial depth, and sequential figure arrangement to construct a strong perception of movement. Furthermore, it concludes that the viewer’s perceptual engagement plays a decisive role in experiencing movement within a visual context. Ultimately, the study provides an interdisciplinary perspective on how movement can be effectively expressed in a static pictorial medium, contributing to the theoretical discourse on visual perception in art.