Bu araştırma sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme beceri düzeylerini belirlemek ve bu becerinin sosyo-demografik, mesleki ve bağlamsal değişkenlerle ilişkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Nicel araştırma yaklaşımı çerçevesinde tarama deseni kullanılmış, farklı kurumlarda görev yapan 273 sosyal hizmet çalışanından anket yoluyla veri toplanmıştır. Verilerin analizinde IBM SPSS 22.0 yazılımından yararlanılmış; gruplar arası karşılaştırmalarda bağımsız örneklem t-testi ve tek yönlü ANOVA, yordayıcı ilişkilerin incelenmesinde ise hiyerarşik çoklu regresyon analizleri uygulanmıştır. Araştırma bulguları, sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme becerilerinin genel olarak orta düzeyde olduğunu göstermektedir. Karşılaştırmalı analizlerde yaş, meslek grubu ve mesleki çalışma süresine göre anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Ancak çok değişkenli analizler, etik ikilem çözme becerisinin en güçlü ve tutarlı yordayıcısının mesleki çalışma süresi olduğunu ortaya koymuştur. Meslek grupları ve yaş değişkenine ilişkin betimsel farklılıkların, mesleki çalışma süresi kontrol edildiğinde büyük ölçüde anlamını yitirdiği belirlenmiştir. Buna karşın cinsiyet, çalışılan birim, etik eğitimin alındığı aşama, kurumun etik politikaları hakkında bilgi, danışanla temas sıklığı ve görev çatışması yaşama durumu gibi değişkenlerin etik ikilem çözme becerisi üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır. Elde edilen bulgular, etik ikilem çözme becerisinin, bireysel demografik özelliklerden ziyade meslek içinde zamanla kazanılan deneyim ve uygulama pratiğiyle gelişen dinamik bir mesleki beceri olduğunu göstermektedir. Bu doğrultuda bulgular, sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme becerilerinin geliştirilmesi için mikro, mezzo ve makro düzeylerde bütüncül ve deneyim temelli mesleki destek mekanizmalarının güçlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir.
This study aims to examine the level of ethical dilemma-solving skills among social service professionals (including social workers, psychologists, sociologists, teachers, health personnel, and family social support staff) and to investigate the associations between these skills and selected socio-demographic, professional, and contextual variables. A quantitative cross-sectional survey design was employed, and data were collected from 273 social service professionals working in different institutional settings. Data analyses were conducted using IBM SPSS 22.0. Independent samples t-tests and one-way ANOVA were used for group comparisons, while hierarchical multiple regression analysis was performed to identify the relative predictive effects of the variables. The findings indicate that ethical dilemma-solving skills among social service professionals are predominantly at a moderate level. Comparative analyses revealed significant differences according to age, professional role, and years of professional experience. However, multivariate analyses demonstrated that years of professional experience emerged as the most consistent and robust predictor of ethical dilemma-solving skills. The apparent effects of age and professional role observed in bivariate analyses largely diminished when professional experience was controlled for. In contrast, variables such as gender, service unit, stage of ethics education, knowledge of institutional ethical policies, frequency of service user contact, and perceived role conflict did not exhibit a statistically significant predictive effect. Overall, the findings suggest that ethical dilemma-solving skills develop primarily through accumulated professional experience and practice rather than static individual characteristics. In this regard, the results underscore the importance of experience-based and integrative professional support mechanisms at micro, mezzo, and macro levels to foster ethical competence in social service settings.