Bu çalışma, çocuk teslimi ve çocukla kişisel ilişki kurulmasına ilişkin uygulamaların adliyelerde görev yapan sosyal hizmet uzmanları üzerindeki etkilerini güçlenme yaklaşımı çerçevesinde incelemektedir. Araştırma, 25 sosyal hizmet uzmanı yapılan derinlemesine görüşmelere dayanan nitel analizle yürütülmüştür. Kişisel, kişilerarası ve örgütsel boyutta ele alınan bulgular, uygulamanın uzmanlar açısından hem güçlendirici hem de güçsüzleştirici yönleri olduğunu ortaya koymuştur. Kişisel boyutta mesleki doyum ve uygulamanın sağladığı ekonomik katkı güçlendirici etkenler olarak ifade edilirken; yaşanan mesleki rol karmaşası ve ekonomik katkının araçsallığı güçsüzleştirici etkiler dile getirilmiştir. Kişilerarası boyutta, çocuk ile ebeveyn arasında güçlenen ilişki uzmanları da güçlendirirken; değer kaybı hissi, kararın gölgesinde uygulama yapmak, şikâyet edilmek ve çocuk ile ebeveyn arasında bağ kurulamaması gibi durumlar güçsüzleştirici etkiler yaratmaktadır. Örgütsel boyutta ise hizmetin çocuk odaklı hale gelmesi ve etik zeminde yürütülmesi uzmanlar açısından güçlenme kaynağı olurken; fiziki koşulların yetersizliği, güvenlik eksiklikleri, iş yükü, mesai dışı çalışma zorunluluğu ve temsiliyet baskısı uzmanların güçsüzleşmesine yol açmaktadır. Çalışma, çocuk teslimi ve çocukla kişisel ilişki kurulması uygulamalarının hizmet sunanlar olarak sosyal hizmet uzmanları üzerindeki etkilerini görünür kılarak, bu alandaki düzenlemelerin güçlendirme yaklaşımı doğrultusunda yeniden ele alınması gerektiğini vurgulamaktadır.
This study examines the effects of practices related to child delivery and establishment of personal relationships with children on social workers employed in courts, within the framework of the empowerment approach. The research was conducted using qualitative analysis based on in-depth interviews with 25 social workers. Findings examined at the personal, interpersonal, and organizational levels, reveal that these practices have both empowering and disempowering effects on professionals. At the personal level, professional satisfaction and the economic benefits associated with the practice were identified as empowering factors, while the experienced role confusion and the instrumental nature of these economic benefits were noted as disempowering. At the interpersonal level, the strengthened relationship between the children and parents were found to empower professionals. In contrast, feelings of diminished value, working under the shadow of the decision, facing complaints, and the inability to facilitate bonding between children and parents contributed disempowerment. At the organizational level, delivering-centered services and adhering to ethical principles serves as sources of empowerment. However, inadequate physical conditions, security deficiencies, heavy workloads, the requirement to work beyond standart hours, and pressure to represent the organization lead to the professional disempowerment. The study highlights the effects of child delivery and relationship building practices on social workers as service providers, emphasizing the need to re-evaluate regulations line with an empowerment-oriented approach.