The aim of this article is to study the use of home movies in films made with an autobiographical approach, in which the film-makers employ domestic material as personal archives in their quest to build a narrative out of their lives and the lives of their families. I will propose three different ways in which home movies are recycled in this context: naturalization, contradiction and historicization. These three approaches show the diversity and richness of meanings that these personal archives acquire when they become public in autobiographical films. For this analysis, I will draw from the work of filmmakers such as Ross McElwee, Lise Yasui, Alina Marazzi or Michal Aviad
Bu makalenin amacı, otobiyografik bir yaklaşımla çekilen filmlerde ev filmlerinin kullanımını incelemektir. Bu tür filmlerde, film yapımcıları kendi ve ailelerinin yaşantıları üzerine bir anlatı kurma arayışında ev içi malzemeyi kişisel arşivler olarak kullanırlar. Ev filmlerinin dönüşümünü bu bağlamda üç farklı şekilde ele alacağım: doğallaştırma, çelişki ve tarihselleştirme. Bu üç yaklaşım, kişisel arşivlerin otobiyografik filmlerde kamusal hale geldiklerinde kazandıkları anlamların çeşitliliğini ve zenginliğini göstermektedir. Bu analiz için Ross McElwee, Lise Yasui, Alina Marazzi veya Michal Aviad gibi film yapımcılarının çalışmalarından yararlanacağım.