This study aims to examine the relationship between adults’ antecedents of violence and their levels of empathy toward animals. Accordingly, a total of 430 participants between the ages of 18 and 69 were reached. The Socio-Demographic Information Form, Violence Precursor Factors Scale, and Animal Empathy Scale Short-Form were administered to the participants. The results revealed that among the factors influencing adults’ tendencies toward violence, “environmental factors” were the most dominant. In addition, the findings showed that as family-related antecedents of violence increased, individuals’ empathic feelings toward animals decreased. In other words, as experiences of violence, neglect, maltreatment, or dysfunctional interactions within the family rise, individuals’ capacity to empathize with animals' weaknesses. Furthermore, environmental elements such as the broader social environment, peer groups, school settings, media influences, and societal patterns of violence were also found to play a primary role in the development of violent tendencies. The findings reveal that both healthy family relationships and role models in one's social environment are decisive in shaping empathy and violent behaviors toward animals. The purpose of this study is to reveal the determining influence of family and environmental factors on individuals' empathy and violent tendencies, contributing to the reduction of violence at the societal level and the promotion of a more empathetic society.
Bu çalışma, yetişkinlerin şiddet öncülleri ile hayvanlara yönelik empati düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, 18-69 yaş aralığında 430 katılımcıya ulaşılmıştır. Katılımcılara Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Şiddet Öncülleyici Faktörler Ölçeği ve Hayvanlara Yönelik Empati Ölçeği Kısa Form uygulanmıştır. Sonuçlar, yetişkinlerin şiddet eğilimlerini etkileyen faktörler arasında en baskın etkenin “çevresel faktörler” olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca bulgular, aileyle ilgili şiddet öncülleri arttıkça bireylerin hayvanlara yönelik empatik duygularının azaldığını göstermiştir. Başka bir ifadeyle, aile içinde şiddet, ihmal, kötü muamele ya da sağlıksız etkileşimler arttıkça bireyin hayvanlara empati kurma kapasitesi zayıflamaktadır. Bunun yanında kişinin büyüdüğü sosyal çevre, arkadaş grupları, okul ortamı, medya etkileri ve toplumdaki şiddet örüntüleri gibi çevresel unsurların da şiddet eğiliminde birincil düzeyde rol oynadığı ortaya çıkmıştır. Elde edilen bulgular hem ailedeki sağlıklı ilişkilerin hem de kişinin içinde bulunduğu sosyal çevredeki rol modellerin, hayvanlara yönelik empati ve şiddet davranışlarının şekillenmesinde belirleyici olduğunu ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın amacı, aile ve çevresel faktörlerin bireylerin empati ve şiddet eğilimleri üzerindeki belirleyici etkisini ortaya koyarak, toplumsal düzeyde şiddetin azaltılmasına ve daha empatik bir toplum yapısının desteklenmesine katkı sunmaktır.