This study examines the discourse of the ‘Lucky Girl Syndrome’ trend, which has gained popularity on social media platforms in recent years, within the framework of gender, neoliberal subjectivation, and gendered emotions. The study aims to reveal how luck is constructed as a personal creation and how femininity is reproduced through specific affective codes in this trend, which has gained rapid popularity on platforms such as TikTok, Instagram, and YouTube. Methodologically, the study is based on criterion sampling of 10 Turkish-language YouTube videos that include either the phrase ‘Şanslı Kız Sendromu’ or ‘Lucky Girl Syndrome’ in their titles. The transcripts of these videos were analyzed using thematic analysis and critical discourse analysis techniques. The analysis yielded two main themes: ‘The Neoliberal-Spiritual Subject: Manufacturing Luck’ and ‘The Affective Cost of Being a ‘Lucky Girl’’. The first theme highlights a subject formation shaped by a fusion of neoliberal individualism and New Age practices. The trend constructs mental attitudes and emotional practices such as ‘positive thinking’, ‘trusting the flow’, gratitude, surrender, and optimism as creative forces that enable individuals to attain their desires. In doing so, it rearticulates the neoliberal discourse that reduces success and failure to individual factors through spiritual narratives. The second theme shows that the trend, which explicitly addresses women, reproduces traditional stereotypes -namely gendered emotions- by associating femininity with feelings like gratitude, patience, compliance, and thankfulness. Moreover, the preference for the term ‘girl’ when addressing adult women positions femininity as childish and harmless, further reinforcing the affective framing of femininity within constrained emotional boundaries. In sum, the findings show that this trend legitimizes neoliberal discourses through spiritual content as a contemporary form of digital femininity and reproduces conventional stereotypes that position women as subjects constantly responsible for regulating disruptive emotions.
Bu çalışma, son yıllarda sosyal medya platformlarında trend olan ‘Şanslı Kız Sendromu’ söylemini, toplumsal cinsiyet, neoliberal özneleşme ve cinsiyetlendirilmiş duygular çerçevesinde incelemektedir. Çalışma, TikTok, Instagram ve YouTube gibi sosyal medya platformlarında hızla dolaşıma giren bu trendde şansın nasıl kişisel bir yaratım olarak sunulduğunu ve feminenliğin hangi duygulanımsal kodlar üzerinden yeniden üretildiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmanın yöntemi, YouTube’da başlığında ‘Şanslı Kız Sendromu’ veya ‘Lucky Girl Syndrome’ ifadesi geçen 10 Türkçe videonun ölçüt örnekleme yöntemiyle seçilmesine ve bu videoların transkriptlerinin çıkarılarak tematik analiz ve eleştirel söylem analizi teknikleriyle çözümlenmesine dayanmaktadır. Analiz sonucunda iki temel tema ortaya çıkmıştır: ‘Neoliberal-Spiritüel Özne: Şansın İmalatı’ ve ‘Şanslı ‘Kız’ Olmanın Duygulanım Bedeli’. İlk tema, neoliberal bireycilik ile New Age pratiklerinin harmanlandığı bir özne kurgusunu görünür kılar. ‘Şanslı Kız Sendromu’ trendi, pozitif düşünme, akışa güvenme, şükür, tevekkül ve iyimserlik gibi zihinsel tutumları ve duygusal pratikleri, aktörlerin istedikleri şeylere ulaşmalarını sağlayan yaratıcı bir güç olarak kurgulamakta ve böylece başarıyı ve başarısızlığı bireysel faktörlere indirgeyen neoliberal söylemi spiritüel anlatılarla yeniden çerçevelemektedir. İkinci temada, kadınlara hitap eden bu trendde, şükür, sabır, uyum ve minnet gibi duyguları feminenlikle ilişkilendiren geleneksel stereotiplerin, başka deyişle cinsiyetlendirilmiş duyguların yeniden üretildiği görülmektedir. Aynı zamanda yetişkin kadınlara hitap ederken kız ifadesinin tercih edilmesi, feminenliği çocuksu ve zararsız bir pozisyona yerleştirmekte; bu da söz konusu söylemin feminen duygulanımı belirli sınırlar ve kalıplar içinde inşa ettiğini göstermektedir. Özetle bulgular, bu trendin dijital feminenliğin güncel bir formu olarak neoliberal söylemleri spiritüel içeriklerle meşrulaştırdığını ve kadınları, uyum bozucu duygularını sürekli olarak düzenlemekle yükümlü birer özne pozisyonuna yerleştiren geleneksel stereotipleri yeniden ürettiğini göstermektedir.