Bu çalışmada Türk Ceza Kanunu’nun 233/1 hükmü ile Alman Ceza Kanunu’nun § 170/1 ve § 171 hükümlerini karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Türk hukukunda aile hukukundan doğan yükümlülüklerin ihlali tek bir madde altında düzenlenmiş olup, bakım, eğitim ve destek yükümlülükleri seçimlik hareketli ve soyut tehlike suçu kapsamında korunmaktadır. Buna karşılık Alman Ceza Kanunu’nda nafaka yükümlülüğünün ihlali (§ 170/1 StGB) ile çocukların ve gençlerin bakım ve eğitim yükümlülüklerinin ihlali (StGB § 171) ayrı suç tipleri altında düzenlenmiştir. Bu ayrım, hem korunan hukuki değerleri daha belirgin kılmakta hem de ceza sorumluluğunun sınırlarını daha açık şekilde çizmektedir.Çalışmada, her iki sistemin benzerlikleri ve farklılıkları ortaya konulmuş, özellikle Türk Ceza Kanunu’nda düzenlemenin belirsizlik doğuran yönleri eleştirel olarak incelenmiştir. Alman hukukundaki somut tehlike şartının, ceza hukukunun “ultima ratio” ilkesi ile uyumlu olduğu, buna karşılık Türk hukukunda soyut tehlike suçunun geniş kapsamlı ve belirsiz bir yapı arz ettiği sonucuna varılmıştır.Çalışmada Türk hukukunda aile hukukundan doğan yükümlülüklerin ihlali suçunun, Alman hukukundaki nafaka yükümlülüğünün açıkça hükme eklenmesi ve ceza sorumluluğu için somut tehlike şartının aranması yönünde öneriler sunulmuştur.
This study provides a comparative analysis of Article 233/1 of the Turkish Criminal Code and Sections 170/1 and 171 of the German Criminal Code. In Turkish law, the violation of family law obligations is regulated under a single provision, where obligations of care, education, and support are protected as alternative acts within the framework of an abstract endangerment offence. In contrast, the German Criminal Code regulates the violation of the maintenance obligation (StGB § 170/1) and the violation of care and educational duties towards children and young persons (StGB § 171) as separate offence types. This distinction not only clarifies the protected legal interests but also defines the boundaries of criminal liability more explicitly.The study identifies the similarities and differences between the two systems, critically examining the ambiguous aspects of the Turkish provision. It concludes that the requirement of concrete endangerment in German law is more consistent with the principle of criminal law as ultima ratio, whereas the Turkish regulation, as an abstract endangerment offence, presents a broader and less precise framework.Accordingly, the study proposes reforms in Turkish law, suggesting that the offence of violating family law obligations should explicitly include the maintenance obligation, and that criminal liability should be contingent upon the existence of concrete endangerment, in line with the German model.