Bu makale, Kazak tarihçisi Talas Omarbekov’un çalışmaları üzerinden Kazakistan’da bağımsızlıktan sonra şekillenen Kazak Milli tarihçiliği ele almaktadır. Bağımsızlık sonrasında Kazakistan’da tarih yazımı önemli bir değişim geçirmiştir. Sovyet döneminin ideolojik baskılarından kurtulmaya çalışan tarihçiler, Kazak halkının yaşadığı trajedileri yeniden değerlendirmeye başlamıştır. Bu süreçte öne çıkan isimlerden biri olan Talas Omarbekov, tarihî olaylara milli bir bakış açısıyla yaklaşan önemli akademisyenlerden biridir. Talas Omarbekov’un ilk çalışmaları, 20. yüzyılın ilk yarısındaki büyük felaketler, özellikle 1920-1930’lardaki kıtlık (Aşarşılık) ve Sovyet baskılarına odaklanmıştır. O, bu kıtlık olaylarını Kazak halkına karşı işlenmiş bir “soykırım” olarak değerlendiren ilk tarihçilerden biridir. Daha sonra Alaş Orda aydınlarının fikir mücadelesi ve trajik sonları üzerine çalışmalar yapmış, bu aydınları Kazak halkının bağımsızlık arayışının öncüleri olarak değerlendirmiştir. Son dönem araştırmalarında ise Kazak boy-aşiret yapısını inceleyerek bu yapının genel Türk tarihi içindeki yerini ortaya koymaya çalışmıştır. Ona göre, Kazak halkının tarihi yalnızca Kazakistan sınırları içinde değil, tüm Türk dünyası bağlamında ele alınmalıdır. Bu çalışmanın amacı, Talas Omarbekov’un tarihî olaylara nasıl yaklaştığını, hangi yöntemleri kullandığını ve tarih yazımına ne gibi katkılar sunduğunu değerlendirmektir. Makalede tarihî gerçeklik ile ideolojik yorum arasındaki sınırlar tartışılmaktadır. Sonuç olarak, Talas Omarbekov’un çalışmaları Kazakistan’da milli temelli, ancak aynı zamanda bilimsel tarih yazımına önemli katkılar sunmuştur.
This article examines Kazakh national historiography shaped in the post-independence period of Kazakhstan through the works of Kazakh historian Talas Omarbekov. Following independence, historical writing in Kazakhstan underwent a significant transformation. Historians, seeking to free themselves from the ideological constraints of the Soviet period, began to reevaluate the tragedies experienced by the Kazakh people. One of the prominent figures in this process, Talas Omarbekov, is a leading academic who approaches historical events from a national perspective. His early works focused on the major catastrophes of the first half of the 20th century, particularly the famines (Aşarshylyk) and Soviet repressions of the 1920s and 1930s. He was among the first historians to characterize these famines as a “genocide” committed against the Kazakh people. Subsequently, he conducted research on the intellectual struggle and tragic fate of the Alash Orda intellectuals, portraying them as pioneers in the Kazakh people's pursuit of independence. In his more recent studies, he has examined the structure of Kazakh clans and tribal organizations, aiming to position this structure within the broader context of Turkic history. According to him, the history of the Kazakh people should not be considered solely within the borders of Kazakhstan, but in the context of the entire Turkic world. The aim of this study is to evaluate how Talas Omarbekov approaches historical events, what methods he employs, and what contributions he has made to historical writing. The article discusses the boundaries between historical reality and ideological interpretation. In conclusion, Talas Omarbekov’s work has made significant contributions to a nationally grounded yet scholarly historiography in Kazakhstan.