@article{article_1756449, title={TSMA. D. 7180-5 Numaralı Deftere Göre Rumeli Bâzdârânları: Vize’den Vidin’e Timar Sahipleri ve Avcı Kuşları}, journal={Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi}, volume={12}, pages={300–319}, year={2026}, DOI={10.31592/aeusbed.1756449}, url={https://izlik.org/JA63GS75GD}, author={Hazırbulan, Tahsin}, keywords={Avcılık, Rumeli, Bazdaran, Timar}, abstract={Geçim kaynağı olarak başlayan avcılık, medeniyetin gelişimiyle birlikte askeri talim, spor ve eğlence haline dönüşmüştür. Türk devletlerinde yaşam felsefesi düzeyinde önemli olan avcılık geleneği, Osmanlı Devleti’nde de sultanlar ve üst düzey bürokratlar tarafından sürdürülmüştür. Osmanlı saray teşkilatında avcılık kurumu, Bîrun kısmında “Şikâr Ağalığı” ve Enderun’da “Doğancıbaşı” öncülüğünde organize edilmiştir. Taşrada ise sarayın avcı kuşu ihtiyacını karşılamak için kendi içerisinde bir hiyerarşisi bulunan bir teşkilat oluşturulmuştur. Buna göre organizasyon adına “Ser-Bâzdârân” denilen görevlinin öncülüğünde her biri hizmet açısında birbirinden farklı ancak ortak bir gaye için çalışan sayyâd, görençci, getürücü, tuzakçı, kümeci, yuvacı, tülekçi ve yavrucu olarak isimlendirilmiş uzman birimlerden oluşmaktaydı. Bâzdârân üyeleri berat sistemiyle görevlendirilir ve hizmetleri karşılığında timar tasarruf ederlerdi. Ayrıca örfî ve avarız türü vergilerle seferlerden de muaf tutulmuşlardı. Bu çalışma, Osmanlı Devleti’nde avcılık kurumunun gelişimini ve özellikle Bâzdârân teşkilatının Rumeli’de bulunan Vize, Çirmen, Silistre, Gelibolu, Sofya, Köstendil, Vidin, Niğbolu, Paşa Sancakları ile Filibe, Drama, Ferecik, Gümülcine nahiyelerinde bâzdârân timarlarını, timar sahiplerini ve yetiştirilen avcı kuşlarını analiz ederek teşkilatın bölgesel yapılanmasını ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır.}, number={1}