@article{article_332367, title={Kültürel Açılım, Hepçillik ve Seçkin Sanatın Düşüşü: Türkiye-Avrupa Karşılaştırması}, journal={Ankara Üniversitesi İlef Dergisi}, volume={4}, pages={29–58}, year={2017}, DOI={10.24955/ilef.332367}, author={Hazır, İrmak Karademir and Purhonen, Semi}, keywords={Kültürel açılım,kültürel hepçillik,kültür haberciliği,beğeni sınıflandırmaları,kültür-sanat alanları,Bourdieu}, abstract={<p>Güncel birçok çalışma, kültür ve sanat alanındaki sınıflandırmaların önemli yapısal dönüşümler  </p> <p>geçirmekte olduğunu öne sürer. Kimilerince bu süreç, yerleşik/köklü (established) sanat tanımının  </p> <p>sınırlarının, yeni ortaya çıkan (emerging) sanat alanlarını da içerecek şekilde geçirgenleşmesini  </p> <p>içerir ve bu sebeple ‘kültürel açılım’ olarak tarif edilir. Kimilerince ise, beğeni kültürleri arasındaki  </p> <p>hiyerarşinin esnekleşmesini içerir ve ‘kültürel hepçillik’ kavramı ile açıklanır. Sunulan bu çalışmada,  </p> <p>altı Avrupa ülkesininde yapılan ve 1960-2010 arasında gazetelerde yayınlanan kültür-sanat  </p> <p>haberlerinin (N=13,161) içeriğini inceleyen bir araştırmanın verileri kullanılarak şu sorulara cevaplar  </p> <p>aranmaktadır: Yayınlanan haberlerin ve eleştirilerin kültür alanlarına göre dağılımı nasıldır? Zaman  </p> <p>içerisinde, köklü alanlar ile yeni ortaya çıkan alanlara gösterilen gazetecilik ilgisi değişmiş midir?  </p> <p>Belirli bir sanat alanının alt türleri arasındaki hiyerarşi; örneğin klasik müzik, pop müzik ayrımı,  </p> <p>öngörüldüğü gibi giderek azalmakta mıdır? Avrupa örneklerinde ‘kültürel açılım’dan ziyade ‘kültürel  </p> <p>hepçilleşme’ tezinin açıklayıcı olduğu yörüngeler tespit edilmiştir. Türkiye’de ise diğer ülkelere  </p> <p>kıyasla, yeni ortaya çıkan alanlara ve popüler türlere yoğun ilgi olduğu görülmektedir. Sonuç kısmında  </p> <p>bu ilginin bir açılım ya da hepçilleşme olarak okunup okunamayacağı sorgulanmıştır.  </p>}, number={1}, publisher={Ankara Üniversitesi}