@article{article_360621, title={Anadolu’daki İtalyan toplumunda etnik dili korumada okulun rolü}, journal={RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi}, pages={7–14}, year={2017}, DOI={10.29000/rumelide.360621}, url={https://izlik.org/JA97EW28XY}, author={Ergun, Anna Lia}, keywords={İtalyan topluluğu,miras dili,eğitim}, abstract={<p class="MsoNormal" style="margin-top:12pt;margin-right:1cm;margin-bottom:12pt;margin-left:1cm;line-height:14pt;"> <span style="font-size:9pt;">İtalyanca hem Osmanlı İmparatorluğu hem de Türkiye Cumhuriyeti döneminde
ticari, politik ve kültürel yaşamda önemli bir yer tutmuştur (Karakartal, 2002,
2003, Ortaylı, 2007, Zuccolo, 2011). Bu dile atfedilen prestijin 900 yıldan
beri Anadolu’nun farklı yerlerinde yaşayan bu küçük etnik grubun kimliğini
korumasına yardım ettiği düşünülebilir (Misir di Lusignano, 1990). Bu kısa
çalışma dilin yeni kuşaklarca öğrenilmesi ve ulusal kimliğin devamının
sağlanması yanında ana vatanla canlı bir ilişkinin sürdürülmesi konusunda
okulların rolünü irdelemektedir (Iacobellis 2007, Ortaylı 2007).  İstanbul’da İtalyan etnik grubunun formal
eğitimi 1864’te İtalyan toplumu tarafından işletilen okulun açılması ile başlar
(Iacobellis 2007, Pannuti 2006, 2007) ve 1923 Lozan Antlaşmasına kadar
demografik hareketlere bağlı olarak özel ve resmi okulların açılıp kapanması
ile devam eden bir süreç izler. Daha sonraki süreçte Lozan kapsamındaki azınlık
okullarına olan talebin artarak devam ettiği gözlemlenmiştir. </span> </p> <p> </p>}, number={10}