TY  - JOUR
TT  - BİRBİRİMİZİ YORUMLAMANIN/ ANLAMANIN BİR YOLU OLARAK OYUN VE İNSAN İLİŞKİSİ - Her iletişim biraz da oyundur
AU  - Yılmaz, Sıdıka
PY  - 2005
DA  - September
JF  - Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Yeni Düşünceler Hakemli E-Dergisi
JO  - Yeni Düşünceler Dergisi
PB  - Ege Üniversitesi
WT  - DergiPark
SN  - 1306-1003
SP  - 251
EP  - 272
IS  - 1
KW  - iletişim ve oyun
KW  - oyun teorisi
KW  - Huizinga
N2  - Modernhayatın içinde oyun, bir boş zaman etkinliği olarak karşımıza çıkmaktadır. Birtaraftan yoğun iş koşuşturması içinde olan insanlar, rahat bir nefes almak,eğlenmek, kazanmak gibi motivasyonlarla diledikleri oyunlara yönelirler.Günümüz tüketim toplumu kültürü içinde oyun ortamları, araç ve gereçleri çokfarklı olanaklar ve çeşitlilikte yer almaktadır. Dolayısıyla oyun ciddi olarakadlandırdığımız iş, çalışma, üretme hallerimizin dışında yer alır. Huizinga,insanın kendini var etme macerasının oyuna gerçekleştiğine dikkatleri çekerekkültürün oyun oynayarak kurulduğuna vurgu yapar. Bu anlamda gündelik hayatıniçinde tüm iletişim düzlemlerine dikkat edildiğinde çeşitli oyunsu yanlarınvarlığını görürüz. Bütün yapıp etmelerimizin ve karar süreçlerimizin ardındaoyuncu yapı hep bulunmaktadır. Bu makale Huizinga’nın oyun teorisinden yolaçıkarak oyun-insan ilişkisini iletişim  boyutu ile ele almakta ve uyumkavramının sadece “ciddi” olanın karşıtı olup olmadığını tartışmaktadır. 
CR  - Argüden, Y. (2003). “Senaryo ile Strateji”, http://members.fortunecity.com/bilgistan/Tematik/oy_01.html
CR  - Bartlett, F.C. (2003). Remembering, A Study in Experimental and Social Psychology, Cambridge, Univercity Press
CR  - Barry, S. (1999). Öküzün A’sı, Elektronik Çağda Yazılı Kültürün Çöküşü ve Şiddetin Yükselişi, (çev.) Ş. Tahir. İstanbul: Ayrıntı
CR  - Bauman, Z. (1998). Postmodern etik, Alev Türker, (çev.), İstanbul: Ayrıntı.
CR  - Bernard, S. (1995). Çekirge-Oyun Yaşam ve Ütopya, (çev.) S. Sertabiboğlu. İstanbul: Ayrıntı.
CR  - Brown, B. (1989). Marks, Freud ve Gündelik Hayatın Eleştirisi, (çev.)Y. Alagon. İstanbul: Ayrıntı.
CR  - Canetti, E. (1982). Körleşme, (çev.) A. Cemal, İstanbul: Payel.
CR  - Connerton, P. (1999). Toplumlar nasıl anımsar? (çev.) A. Şenel. İstanbul: Ayrıntı 
Eco, U. (2001). Açık Yapıt, (çev.) P. Savaş. İstanbul: Can Yayınları.
CR  - Güngören, A. (2000). İnsanın Halleri, Salı Toplantıları 1988-1999. İstanbul: YKY.
CR  - Habermas, J. (2001). İletişimsel Eylem Kuramı, (çev.) M. Tüzel. İstanbul: YKY
CR  - Huizinga, J. (1995). Homo Ludens, Oyunun Toplumsal İşlevi Üzerine Bir Deneme, (çev.) M. A. Kılıçbay, İstanbul: Ayrıntı.
CR  - Kahraman, H, B. (2003). “Oyun odasında yaşıyoruz” Radikal, 14. Aralık.
CR  - Soykan, Ö, N. (1995). Felsefe ve Dil, Wittgenstein Üstüne Bir Araştırma, İstanbul: Kabalcı.
CR  - Şahin, K. (1984). “Çocuğun ‘yasaklı’ mekanı üzerine notlar”, Mimarlık, Mimarlar Odası Yayını, Sayı:207.
CR  - Ünsal, O. (1993). XIX. Yüzyıldan Günümüze Kitle İletişimin Kültürel İşlevleri, Ankara: Der Yayınları.
CR  - Wittgenstein, L. (1998). Felsefi Soruşturmalar, (çev.) D. Kanıt, İstanbul: Küreyel.
UR  - https://dergipark.org.tr/tr/pub/euifydhed/article/373721
L1  - https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/397028
ER  -