TY  - JOUR
T1  - Radyodan Yükselen İlahiler: Türkiye’de Dini Radyo Yayıncılığının Gelişimi
AU  - Akyön Çelik, Sinem
PY  - 2019
DA  - December
Y2  - 2019
DO  - 10.16878/gsuilet.478577
JF  - Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi
PB  - Galatasaray Üniversitesi
WT  - DergiPark
SN  - 1305-2411
SP  - 67
EP  - 90
IS  - 31
LA  - tr
AB  - Bu çalışmada son yıllarda giderek gelişen diniradyo yayıncılığı ele alınmaktadır. Tüm dünyada neredeyse radyo yayıncılığı ileeş zamanlı olarak başlayan dini yayınların Türkiye’deki gelişimi 3 dönemde elealınmaktadır. İlk dini programların yayınlanmaya başladığı 1950 ile özelyayıncılığın de facto olarak başladığı1990 yılı arası ilk dönemi, 1990 ile AKP’nin iktidara geldiği 2002 yılı arasıikinci dönemi, 2002 sonrasından günümüze uzanan zaman dilimi ise üçüncü dönemi ifadeetmektedir. Ayrıca bu üç dönemde gelişen diniradyo yayıncılığının temel pratiklerinin ortaya konması için araştırma kapsamındaAnkara, İstanbul ve Konya’da yayın yapan 17 radyonun çalışanları ile yarıyapılandırılmış yüz yüze görüşmeler yapılmıştır.Bu bağlamda elde edilen veriler bu radyoların kendilerini nasıl tanımladıkları,teknik, idari ve mali yapıları, çalışma koşulları ve dinleyiciler ileilişkileri kapsamında değerlendirilmiştir. Böylelikle Türkiye’de dini radyoyayıncılarının amaçlarının, birbirleri ile benzerlik ve farklılıklarının,yayıncılık pratiklerinin ne olduğu soruları yanıtlanmaya çalışılmıştır.
KW  - dini radyo yayıncılığı
KW  - radyo yayıncılığı
KW  - dini yayıncılık pratiği
KW  - dini radyo
CR  - Ak, Z. (1992). Türkiye Radyolarında Dini Yayınlar. Diyanet Dergisi, 14, 21-22.
CR  - Akdoğan, Y. (2004). Ak Parti ve Muhafazakâr Demokrasi. İstanbul: Alfa.
CR  - Azak, U. (2013). İslami Radyolar ve Türbanlı Spikerler. Nilüfer Göle, (Ed.), İslamın Yeni Kamusal Yüzleri içinde (93-108). İstanbul: Metis.
CR  - Cooper, M. ve Macaulay, K. (2015). Contemporary Christian Radio in Britain: A New Genre on the National Dial. Radio Journal: International Studies in Broadcast and Audio Media, 13(1-2), 75-87.
CR  - Çakır, R. (2012). Ayet ve Slogan: Türkiye’de İslami Oluşumlar. İstanbul: Metis.
CR  - Gibson, G.H. (1977). Public Broadcasting: The Role of The Federal Goverment. New York: Praeger.
CR  - Kay, W.K. (2009). Pentecostalism and Religious Broadcasting. Journal of Beliefs & Values: Studies in Religioun & Education, 30(3), 245-254.
CR  - Kocabaşoğlu, U. (2010). Şirket Telsizinden Devlet Radyosuna: TRT Öncesi Dönemde Radyonun Tarihsel Gelişimi ve Türk Siyasal Hayatı İçindeki Yeri. İstanbul: İletişim.
CR  - Lochte, B. (2008). Christian Radio in a New Millenium. Journal of Radio & Audio Media, 15(1), 59-75.
CR  - Manaz, A. (2005). Dünyada ve Türkiye’de Siyasal İslamcılık. Ankara: Ayraç.
CR  - Mert, N. (2005). Türkiye İslamcılığına Tarihsel Bir Bakış. T. Bora ve M. Gültekingil (Ed.), Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce Cilt: 6 İslamcılık içinde (411-419). İstanbul: İletişim.
CR  - Nissim, G. (1991). The French Churches in Public Broadcasting. Peter Elvy (Ed.), Opportunities and Limitations in Religious Broadcasting içinde. UK: Centre for Theology and Public Issues.
CR  - Savran, S. (2014). İslamcılık, AKP, Burjuvazinin İç Savaşı. Neşecan Balkan, Erol Balkan ve Ahmet Öncü (Ed.), Neoliberalizm, İslamcı Sermayenin Yükselişi ve AKP içinde (53-142). İstanbul: Yordam Kitap.
CR  - Schultze, Q. J. (1988). Evangelical Radio and The Rise of The Electronic Church: 1921-1948. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 32(3), 289-306.
CR  - Şentürk, H. (2011). Türkiye’de İslami Oluşumlar ve Siyaset: İslamcılık. İstanbul: Çıra.
CR  - Televizyonumuz Yayın Hayatını Diyanet TV Olarak Sürdürecek. Erişim 15 Ağustos 2018, https://www.diyanet.tv/televizyonumuz-yayin-hayatini-diyanet-tv-olarak-surdurecek.
CR  - URYAD (2017). Radyonun Sesini Duymayan Kalmıyor! Erişim 15 Mayıs 2018,  http://uryad.org.tr/radyonun-sesini-duymayan-kalmiyor!
CR  - Yaşar, M.E. (2004). Dergâhtan Parti’ye, Vakıf’tan Şirkete Bir Kimliğin Oluşumu ve Dönüşümü: İskenderpaşa. T. Bora ve M. Gültekingil (Ed.), Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce Cilt: 6 İslamcılık içinde (323-340). İstanbul: İletişim.
CR  - Yavuz, M. H. (2004). Bediüzzaman Said Nursi ve Nurculuk. T. Bora ve M. Gültekingil (Ed.), Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce Cilt: 6 İslamcılık içinde (264-294). İstanbul: İletişim.
CR  - Yücekök, A. (1971). Türkiye’de Örgütlenmiş Dinin Sosyo-Ekonomik Tabanı. Ankara: Sevinç Matbaası.
UR  - https://doi.org/10.16878/gsuilet.478577
L1  - https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/905022
ER  -