Amaç: Bu araştırma, bir üniversite hastanesinde yatarak tedavi gören yaşlı yetişkinlerin kronik hastalık öz yönetiminin hemşirelik bakım memnuniyetine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı tipteki araştırmanın örneklemini, Ocak–Mayıs 2025 tarihleri arasında kronik hastalık nedeniyle hastanede yatan 150 yaşlı yetişkin oluşturmuştur. Veriler, Hasta Formu, Kronik Hastalık Öz Yönetim Ölçeği ve Hemşirelik Bakım Kalitesi Memnuniyeti Anketi ile toplanmıştır. Verilerin analizinde parametrik testler, Pearson korelasyon ve lineer regresyon analizleri kullanılmıştır. Bulgular: Kronik hastalık öz yönetim ölçeği alt boyutları ile hemşirelik bakım memnuniyeti arasındaki ilişkiler incelendiğinde; kendini damgalama ile hemşirelik bakım memnuniyeti arasında orta düzeyde negatif ve anlamlı ilişki saptanmıştır (r=-0,400, p<0,001). Damgalamayla baş etme alt boyutu ise düşük düzeyde pozitif ve anlamlı ilişki göstermiştir (r=0,195, p=0,017). Sağlık bakım etkinliği (r=0,039, p=0,632) ve tedavi uyumu (r=-0,092, p=0,261) ile memnuniyet arasında anlamlı ilişki bulunmamıştır. Regresyon analizinde, alt boyutların modele dahil edilmesi açıklayıcılığı artırmış (R²=0,170, F=8,656, p<0,001); özellikle kendini damgalama memnuniyet üzerinde güçlü ve olumsuz etki göstermiştir (ß=-0,436, p<0,001). Damgalamayla baş etmenin etkisi ise pozitif yönde, ancak sınırda anlamlıdır (p=0,051). Sonuç: Bu araştırmada yaşlı yetişkinlerin öz yönetim düzeyleri orta, hemşirelik bakım memnuniyetleri ise yüksek bulunmuştur. Kronik hastalık öz yönetiminin, özellikle kendini damgalama boyutunun, bakım memnuniyetini olumsuz etkilediği belirlenmiştir. Bulgular doğrultusunda hemşirelerin, yaşlı bireylerin kronik hastalık öz yönetimini destekleyen bireyselleştirilmiş danışmanlık programları geliştirmesi ve damgalama algısını azaltmaya yönelik müdahaleler planlaması önerilmektedir.
Objective: This study aimed to examine the effect of self-management of chronic diseases on satisfaction with nursing care among elderly patients receiving inpatient treatment at a university hospital. Methods: This descriptive study included 150 older adults hospitalized due to chronic diseases between January and May 2025. Data were collected using a patient form, the Chronic Disease Self-Management Scale, and the Nursing Care Quality Satisfaction Questionnaire. Parametric tests, Pearson ’s correlation analysis, and linear regression analyses were used to analyze the data. Results: The analysis revealed a moderate negative and significant correlation between the self-stigma subdimension of self-management and nursing care satisfaction (r=-0.400, p<0.001). Conversely, coping with stigma was found to have a low-level positive and significant correlation with nursing care satisfaction (r=0.195, p=0.017). No significant correlations were observed between healthcare efficacy (r=0.039, p=0.632), treatment adherence (r=-0.092, p=0.261), and satisfaction. Regression analysis showed that including the subdimensions in the model significantly increased its explanatory power (R²=0.170, F=8.656, p<0.001). Self-stigma demonstrated a strong and negative effect on nursing care satisfaction (ß=−0.436, p<0.001), whereas coping with stigma had a positive but marginally significant effect (p=0.051). The other subdimensions showed no significant effects (p>0.05). Conclusion: Older adults had moderate levels of chronic disease self-management and high levels of nursing care satisfaction. Chronic disease self-management, particularly self-stigma, negatively affected satisfaction with nursing care. These results highlight the need for nurses to develop individualized counseling programs to support self-management in older adults and implement interventions to reduce self-stigma, which has been shown to adversely impact satisfaction with care.