Bu makale, Soğuk Savaş sonrası dönemde, Türkiye’nin NATO’ya yaklaşımındaki değişimi tartışarak, bu dönemde Türkiye ve Batı arasındaki güvenlik işbirliğinin niteliğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bir süredir Türkiye ve NATO arasındaki yaklaşım farklılıkları uzlaşmaların önüne geçtiği için, Türkiye’nin takındığı eleştirel ve sorgulayıcı tavrın sebepleri, “güvenlik” ve “kimlik” kavramları çerçevesinde değerlendirilecektir. Türkiye’nin NATO’ya yönelik eleştirel tutumu bir yana, İran’ın nükleer programı, Irak’taki merkezi otoritenin mezhepçi politikaları, Suriye’de devam etmekte olan iç savaş ve Kürt meselesi gibi problemli konular, Türkiye’nin bu tutumunu ve NATO’nun kendi dış ve güvenlik çıkarları açısından önemini bir kere daha gözden geçirmesine sebep olmuştur.