lisans Ana Dili Eğitimi Dergisi 2147-6020 Mehmet KURUDAYIOĞLU 10.16916/aded.416193 Development of the Attitude Scale towards Grammar: A Validity and Reliability Study Dil Bilgisine Yönelik Tutum Ölçeği’nin Geliştirilmesi: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması Özkaya Perihan Gülce MUĞLA SITKI KOÇMAN ÜNİVERSİTESİ, EĞİTİM FAKÜLTESİ, TÜRKÇE VE SOSYAL BİLİMLER EĞİTİMİ BÖLÜMÜ, TÜRKÇE EĞİTİMİ ANABİLİM DALI Coşkun Mustafa Volkan MUĞLA SITKI KOÇMAN ÜNİVERSİTESİ, EĞİTİM FAKÜLTESİ, TÜRKÇE VE SOSYAL BİLİMLER EĞİTİMİ BÖLÜMÜ, TÜRKÇE EĞİTİMİ ANABİLİM DALI 07 27 2018 6 3 636 651 04 17 2018 05 18 2018 Copyright © 2013, Ana Dili Eğitimi Dergisi 2013 Ana Dili Eğitimi Dergisi

Thepurpose of this study is to develop a scale that determines secondary schoolstudents’ attitudes towards grammar. The study group of the research consistedof 200 8th students attending secondary schools in the city of Muğlain the 2015-2016 school year. In order to determine the construct validity of the scale, ExploratoryFactor Analysis (EFA) and in order to determine whether the obtained constructis a valid construct, Confirmatory Factor Analysis, were conducted. The EFAshowed a construct made up of three factors and 21 items. The factors were Course-related Gains, Course-related Difficulties and In-class Interaction. Thisthree-dimensional construct of the scale was confirmed with CFA. In order todetermine the reliability of the scale, the Cronbach Alpha internal consistencycoefficient and item-total correlations were calculated. As a result of thereliability and validity analyses, it was concluded that the scale was reliableand valid enough to determine secondary school students’ attitudes towardsgrammar.

Bu araştırmanın amacı, ortaokul öğrencilerinin dilbilgisine yönelik tutumlarını belirleyebilecek bir ölçme aracı geliştirmektir. Araştırmanınçalışma grubunu 2015-2016 eğitim öğretim yılı bahar yarıyılında Muğla ilmerkezindeki ortaokulların 8. sınıflarında öğrenim gören 200 öğrencioluşturmaktadır. Ölçeğin yapı geçerliğini belirlemek amacıyla Açımlayıcı FaktörAnalizi (AFA); ardından da söz konusu yapının geçerli bir yapı olup olmadığınıbelirlemek üzere Doğrulayıcı Faktör Analizi (DFA) yapılmıştır. AFA sonucunda veDerse Yönelik Kazanımlar, Derse Yönelik Güçlükler ve Sınıf İçi Etkileşim olmak üzere üçboyutlu ve 21 maddeli bir yapıya ulaşılmıştır. Ölçeğin AFA ile belirlenen üç boyutlu yapısı DFA ile doğrulanmıştır.Ölçeğin güvenirliğini belirlemek için Cronbach Alfa içtutarlık katsayılarından ve madde-toplam korelasyonundan yararlanılmıştır. Yapılangeçerlik ve güvenirlik çalışmalarınınsonucunda ölçeğin, ortaokul öğrencilerinin dil bilgisine yönelik tutumlarınıbelirleyebilecek nitelikte bir ölçme aracı olduğu belirlenmiştir.

 Dil bilgisi dil bilgisine yönelik tutum ölçeği geçerlik güvenirlik güvenirlik Grammar attitude scale towards grammar validity reliability Akaydın, Ş. ve Kurnaz, H. (2015). Lise öğrencilerine yönelik yazma tutum ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 12 (32), 246-261. Aksan, D. (2007). Her yönüyle dil (Ana çizgileriyle dilbilim) (4. Baskı). Ankara: Türk Dil Kurumu. Aytaş, G. ve Çeçen, M. A. (2010). Ana dili eğitiminde dil bilgisi öğretiminin yeri ve önemi. Türklük Bilimi Araştırmaları, 27(27), 77-89. Baş, B. (2014). Okuma ve dinleme eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi. Türkçe eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi içinde (s. 197-226). Ankara: Pegem Akademi. Brown, T. A. (2006). Confirmatory factor analysis for applied research. NY: Guildford. Büyüköztürk, Ş. (2016). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (22. Baskı). Ankara: Pegem Akademi. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal bilimler için çok değişkenli istatistik: SPSS ve LISREL uygulamaları. Ankara: Pegem Akademi. Deniz, S. ve Tuna, S. (2006). İlköğretim öğrencilerinin Türkçe derslerine yönelik tutumları: Köyceğiz örneklemi. Milli Eğitim Dergisi, 35(170), 339-350. Dolunay, S. K. (2010). Dil bilgisi öğretiminin amacı ve önemi. Türklük Bilimi Araştırmaları, 27(27), 275-284. Er, K. ve Topçuoğlu Ünal, F. (2016). Ortaokul öğrencilerine yönelik dil bilgisi tutum ölçeği geliştirilmesi: Geçerlilik ve güvenirlik çalışması. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(40), 343-356. Erdem, İ. (2014). Konuşma eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi. Türkçe eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi içinde (s. 229-260). Ankara: Pegem Akademi. Ergin, M. (2007). Türk dil bilgisi. İstanbul: Bayrak. Güneş, F. (2013). Türkçe öğretimi (yaklaşımlar ve modeller). Ankara: Pegem Akademi. Güven, A. Z. (2013). Dil bilgisi konularının öğretim sorunları. Dil ve Edebiyat Eğitimi Dergisi, 2(6), 1-10. Güzel, A. ve Karadağ, Ö. (2013). Anlatma becerileri açısından “Türkçe Dersi Öğretim Programı (6, 7, 8. Sınıflar)” na eleştirel bir bakış. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 1(1), 45-52. Hengirmen, M. (2007). Türkçe dilbilgisi (9. Baskı). Ankara: Engin. Kağıtçıbaşı, Ç. (2003). Yeni insan ve insanlar (10. Baskı). İstanbul: Evrim. Kalaycı, Ş. (2010). SPSS uygulamalı çok değişkenli istatistik teknikleri (5. Baskı). Ankara: Asil. Karahan, B. Ü. (2018). Okumaya yönelik tutum ölçeği: Ölçek geliştirme çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 26(1), 67-73. Kolburan Geçer, A. (2002). Öğretmen yakınlığının öğrencilerin başarıları, tutumları ve güdülenme düzeyleri üzerindeki etkisi (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü: Ankara. Kline, R. B. (2005). Principles and practice of structural equation modeling (2nd Ed.). NY: Guildford. Larsen Freeman, D. (1991). Teaching grammar. Teaching English as a Second or Foreign Language, 2, 279-296. Larsen Freeman, D. (1997). Grammar and its teaching: Challenging the myths. Eric Digest, Erişim adresi http://files.eric.ed.gov/fulltext/ED406829.pdf MEB. (2018). Türkçe dersi (İlkokul ve ortaokul 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: MEB. Önder, R., Aytan, N. ve Ünlü, S. (2015). Validity and reliability study of listening skill attitude scale. International Journal of Educational Researchers, 6(2), 43-49. Sönmez, V. ve Alacapınar, F. G. (2014). Örneklendirilmiş bilimsel araştırma yöntemleri (3.Baskı). Ankara: Anı. Sümer, N. (2000). Yapısal eşitlik modelleri. Türk Psikoloji Yazıları, 3(6), 49-74. Şahbaz, N. K. (2014). Dil bilgisi öğretiminde materyal geliştirme ve etkinlikler. Türkçe eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi içinde (s.167-193). Ankara: Pegem Akademi. Tavşancıl, E. (2014). Tutumların ölçülmesi ve SPSS ile veri analizi (5. Baskı). Ankara: Nobel. Tezbaşaran, A. (2008). Likert tipi ölçek geliştirme kılavuzu. Erişim adresi https://www.academia. edu/1288035/Likert_Tipi_%C3%96l%C3%A7ek_Haz%C4%B1rlama_K%C4%B1lavuzu Topçuoğlu, Ü. ve Köse, M. (2014). Türkçe dersine yönelik tutum ölçeği geliştirilmesi: Bir geçerlilik ve güvenirlik çalışması. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2), 233-249. Topçuoğlu, Ü. ve Özer, M. (2017). Ortaokul öğrencileri için konuşma becerisi tutum ölçeği: Geçerlilik ve güvenirlik çalışması. International Journal of Language Academy, 5(6), 120-131.