İster canlı ister cansız olsun, her varlığın bir ismi vardır. Hayatın olağan akışında ebeveynlerin gerçekleştirdiği sıradan bir eylem olan çocuğa isim verme basitçe bir etiket değildir. Bir insanı diğerinden ayırma işlevinin ötesinde isimler, bünyelerinde kültürel süreklilik, sınıfsal aidiyet, iktidar, hegemonya ve ideoloji gibi derin anlamlar da barındırır. İsimlerin kökenini ve anlamlarını inceleyen lingüistiğin alt dalı olan onomastiktir. Sosyo-onomastik ise isimlerin sosyal bağlamlarda doğrudan ve örtülü anlam göstergelerini analiz eden bir disiplindir. Bu çalışmada 1950-2022 yılları arasında Türkiye’de gerçekleşen kültürel ve sosyal dönüşümlerin yansıması, isimler üzerinden sosyo-onomastik bir bakış açısıyla değerlendirilmiştir. Bu anlamda, Türkiye'de ailelerin isim verme örüntüleri, ulusun modernite, muhafazakarlık ve toplumsal aidiyet yolculuğunun canlı bir özeti ve göstergesidir
Whether living or inanimate, every being has a name. Naming a child, a commonplace act performed by parents in the ordinary course of life, is not simply a label. Beyond the function of distinguishing one person from another, names also contain profound meanings such as cultural continuity, class belonging, power, hegemony, and ideology. Onomastics, a subfield of linguistics, studies the origins and meanings of names. Socio-onomastics, in turn, is a discipline that analyzes the direct and implicit meanings of names within social contexts. This study evaluates the reflection of cultural and social transformations that occurred in Türkiye between 1950 and 2022 through a socio-onomastic perspective, focusing on names. In this sense, the naming patterns of families in Türkiye are a vivid indicator and summary of the nation's orientations towards modernity, conservatism, and social belonging.