A company’s disposal of its assets by transferring its assets to another company results in taxation. In some cases permitted by law, such as partial division, this transaction is not taxable. The Corporate Tax Law stipulates that production and service businesses can benefit from partial division. However, these concepts are not defined or explained in the Law. This situation creates uncertainty as to whether the criterion for partial division is the type of enterprise or the nature of the activity carried out. In this article, this uncertainty is evaluated by taking into account the historical development of the regulation and constitutional taxation principles, as well as the literal and systematic interpretation. In this framework, it is concluded that the term production and service enterprises is not used to limit the types of enterprises in a narrow sense, but to cover different fields of activity with economic and legal integrity.
Şirketlerin, varlıklarını bir başka şirkete devretmek suretiyle aktiflerinden çıkarmaları vergilendirme açısından bazı sonuçlar doğurur. Kısmi bölünme gibi kanunun izin verdiği bazı durumlarda, bu işlemler vergilendirilmez. Kurumlar Vergisi Kanunu’da üretim ve hizmet işletmelerinin kısmi bölünmeden faydalanabileceği düzenlenmiştir. Ancak bu kavramlar Kanun’da tanımlanmamış ve açıklanmamıştır. Bu durum, kısmi bölünmede esas alınan ölçütün işletme türü mü yoksa yürütülen faaliyetin niteliği mi olduğu konusunda bir belirsizlik meydana getirmektedir. Bu makalede söz konusu belirsizlik, lafzî ve sistematik yorumla birlikte düzenlemenin tarihsel gelişimi ve anayasal vergilendirme ilkeleri dikkate alınarak değerlendirilmektedir. Bu çerçevede, üretim ve hizmet işletmeleri ifadesinin, dar anlamda işletme türlerini sınırlamak için değil, ekonomik ve hukuki açıdan bütünlük taşıyan farklı faaliyet alanlarını kapsayacak biçimde kullanıldığı sonucuna varılmaktadır.