İklim krizi, sınır aşan etkileri ve çok düzeyli yönetişim gereklilikleri nedeniyle vatandaşlık ve toplumsal katılım anlayışlarının yeniden ele alınmasını gündeme getirmektedir. Bu bağlamda, hak temelli liberal vatandaşlık yaklaşımlarını tamamlayıcı nitelikte; sorumluluk, karşılıklılık ve ekolojik yük paylaşımı ilkelerine vurgu yapan ekovatandaşlık (ekolojik vatandaşlık) kavramına yönelik ilgi giderek artmaktadır. Bu çalışmanın amacı, ekovatandaşlığın kuramsal temellerini tartışmak ve Türkiye’deki ulusal ve yerel iklim politikası belgeleri üzerinden bu kavramın nasıl çerçevelendiğini inceleyerek kentsel iklim yönetişimine yönelik politika önerileri geliştirmektir. Araştırmada nitel araştırma deseni benimsenmiş ve Andrew Dobson’ın post-kozmopolit vatandaşlık yaklaşımından hareketle tematik içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Analiz kapsamında, 7552 sayılı İklim Kanunu ile şekillenen güncel yasal çerçeve, ulusal iklim değişikliği politika belgeleri ve Türkiye’nin yedi coğrafi bölgesini temsil eden büyükşehir belediyelerine ait Yerel İklim Değişikliği Eylem Planları incelenmiştir. Ayrıca Türkiye’nin Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nin 31. Taraflar Konferansı’na ev sahipliği yapacak olması gibi güncel gelişmeler de değerlendirmeye dahil edilmiştir. Bulgular, politika belgelerinde vatandaşın iklim eylemindeki rolünün ağırlıklı olarak farkındalık artırma, bilgi edinme ve bireysel düzeyde iklim dostu davranışların yaygınlaştırılması çerçevesinde tanımlandığını göstermektedir. Kent konseyleri ve çeşitli yerel platformlar, katılım için kurumsal bir çerçevenin varlığına işaret etmekle birlikte, bu mekanizmaların karar alma süreçlerine etkisinin uygulamada sınırlı ve farklı düzeylerde kaldığı görülmektedir. Bu çerçevede çalışma, eğitim programları, dijital katılım araçları ve mahalle ölçeğinde geliştirilebilecek kapsayıcı platformları içeren bütünleşik bir ekovatandaşlık yaklaşımının, kentsel iklim yönetişiminin uygulanabilirliğini ve toplumsal meşruiyetini güçlendirme potansiyeline sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
The climate crisis, with its transboundary impacts and the need for multi-level governance, calls for a reevaluation of citizenship and societal participation frameworks. In this context, there is growing interest in the concept of ecocitizenship, which complements rights-based liberal citizenship approaches by emphasizing principles of responsibility, reciprocity, and ecological burden-sharing. This study aims to discuss the theoretical foundations of ecocitizenship and to examine how the concept is framed within national and local climate policy documents in Turkey, with a view to developing policy recommendations for urban climate governance. A qualitative research design was adopted, and thematic content analysis was conducted drawing on Andrew Dobson’s post-cosmopolitan citizenship approach. The analysis encompasses the current legal framework shaped by Climate Law No. 7552, national climate change policy documents, and Local Climate Change Action Plans of metropolitan municipalities representing Turkey’s seven geographical regions. Additionally, contemporary developments, such as Turkey’s hosting of the 31st Conference of the Parties to the United Nations Framework Convention on Climate Change, were also considered. Findings indicate that policy documents predominantly define citizens’ roles in climate action around raising awareness, acquiring knowledge, and promoting climate-friendly behaviors at the individual level. While city councils and various local platforms point to the existence of an institutional framework for participation, the influence of these mechanisms on decision-making processes remains limited and uneven in practice. Within this context, the study demonstrates that an integrated ecocitizenship approach encompassing educational programs, digital participation tools, and inclusive neighborhood-level platforms has the potential to strengthen both the practical implementation and the societal legitimacy of urban climate governance.