amaçla, ikinci generasyon Mısır kurdu ilk dönem larvaları, bitkilerin anthesis döneminde koçan nodu bölgesinde 150 adet olarak birer hafta arayla aşılanmış ve takriben 2 ay sonra bitkiler, gövde ve koçan sapında meydana gelen tüneller ölçülürek hatların dayanıklılık bakımından genetik potansiyelleri belirlenmiştir. Gövde ve koçan sapındaki zararlanmalara karşı dayanıklılık verileri, GCA nın (General Combining Ability) SCA dan (Specific Combining Ability) daha önemli olduğunu ortaya koymuştur. Gövde tünellerine ait varyasyonun %76.1 ve koçan sapına ait varyasyonun %70.6 sını GCA oluşturmasına rağmen, bazı dayanıklı ve hassas hatlar arasında oluşturalan melezlerin gösterdiği performans, dominant genlerinde dayanıklılık mekanizmasında rol oynayabileceğini göstermiştir. Genel olarak sonuçlar, elde bulunan mısır hatları ile dayanıklılığın tekrarlamalı seleksiyon ile geliştirilebileceğini yolundadır
The inheritance of resistance to Ostrinia nubilalis (ECB) damage in eight breeding maize lines was studied by Griffing’s diallel analysis (Griffing 1956) under two water regimes. One hundred fifty neonate larvae of second generation of ECB were infested around ear node of maize germplasm and approximately two months later, the potentials of the germplasm were determined by measuring stalk and shank tunneling damage in plants. General combining ability (GCA) was more important than specific combining ability (SCA) in determining resistance to both stalk and shank tunneling. Although mean squares for GCA accounted for 76.1% of the variation for stalk tunneling and 70.6% of the variation for shank tunneling, the performance of some crosses between resistant and susceptible lines indicated some dominant genes may have role in resistance mechanism. In general, the results suggest that resistance may be improved with recurrent selection methods within this germplasm.