Although the great achievements in today’s medicine offer remedies for many illnesses, there are still cases where physicians are helpless despite their highly improved technological abilities and medical knowledge. Patients who cannot get well despite such medical treatments or have been diagnosed with a terminal illness might seek different solutions. In this context, applications of traditional and complementary medicine become prominent. We can also see that Western medicine is not as distant as it used to be toward traditional and complementary medicine. It is noticeable in the recent literature that physicians worldwide now tend to be knowledgeable with these practices, and that although they do not make them a part of their treatments yet, they inform their patients about them and do research on them. In this paper, the new Regulations on Traditional and Complementary Medicine in Turkey is evaluated from legal and ethical perspectives.
Günümüzde tıp alanında gerçekleşen baş döndürücü gelişmeler pek çok hastalığa çare olmaktaysada modern bilgi ve ileri teknoloji ile donanmış hekimlerin hala çaresiz kaldığı durumlarmevcuttur. Tüm tıbbi gelişmelere rağmen tedavi sonucunda iyileşme sağlanamayan ya da ölümcülbir hastalık tanısı almış olan hastalar farklı arayışlara yönelmektedir. Bu bağlamda tamamlayıcı–alternatiftıp kavramı giderek ön plana çıkmaktadır. Nitekim Batı tıbbı da artık bu tamamlayıcıve destekleyici yöntemlere eskisi kadar mesafeli değildir. Tüm dünyada, bizzat hekimleringiderek bu alana ilgi duymaya başladıkları, henüz tedavinin bir parçası olarak uygulamasalarbile öğrendikleri, gerektiğinde hastalarını bilgilendirdikleri ve bu alanda araştırmalar yaptıklarıyazdıkları bilimsel eserlerden anlaşılmaktadır. Bu yazıda Türkiye’de yürürlüğe giren Gelenekselve Tamamlayıcı Tıp Uygulamaları Yönetmeliği hukuki ve etik açılardan değerlendirilmiştir.