XII. yüzyıl Akdeniz dünyasının en önemli seyyahlarından biri olan İbn Cübeyr’in Rihle adlı eseri, Sicilya Norman Krallığı’nın sosyal, siyasi ve dini yapısına dair eşsiz bir tarihsel kesit sunmaktadır. Bu çalışma, İbn Cübeyr’in 1184-1185 yıllarında adada bulunduğu süre zarfında tuttuğu kayıtlar ışığında Sicilya Kralı II. William dönemindeki Müslüman-Hristiyan ilişkilerini ve Müslüman toplumun kırılgan statüsünü incelemektedir. Seyahatnamede; Kral II. William’ın İslam kültürüne yakınlığı, Arapça bilmesi ve sarayında Müslümanlara yer vermesi övgüyle karşılanırken saray görevlilerinin ibadetlerini gizlice ifa etmek zorunda kalmaları ve korku içinde yaşamaları, dönemin karmaşık ruh halini yansıtan önemli bir tezat olarak öne çıkmaktadır. İbn Cübeyr’in gözlemleri, adadaki Müslümanların ezan, oruç ve bayram gibi ritüelleri kamusal alanda serbestçe gerçekleştirebildiklerini; ancak toplumsal dayanışmayı ve siyasi birliği simgeleyen Cuma namazının yasaklandığını ortaya koymaktadır. Bu durum, Norman yönetiminin tanıdığı dini özgürlüklerin aslında bir “kontrol stratejisi” olduğunu göstermektedir. Çalışma ayrıca, İbn Cübeyr’in Hristiyanların Müslümanlara yönelik olumlu tavırlarını bir “tuzak” veya “fitne” unsuru olarak yorumlamasını ve Müslüman nüfusun şehir merkezlerinden kırsala doğru çekilme sürecini ele almaktadır. Sonuç olarak bu makale, İbn Cübeyr’in tanıklığı üzerinden Norman Sicilyası’nda Müslümanlara tanınan dini özgürlük ortamının sınırsız bir özgürlükten ziyade; Müslümanların kimliklerini korumaya çalıştığı, kontrollü ve gerilimli bir hayatta kalma mücadelesi olduğunu vurgulamaktadır.
The Rihla of Ibn Jubayr, one of the most significant travelers of the 12th-century Mediterranean, offers an unparalleled historical perspective on the social, political, and religious fabric of the Norman Kingdom of Sicily. This study examines Muslim-Christian relations and the precarious status of the Muslim community during the reign of King William II, based on records from Ibn Jubayr’s visit to the island between 1184 and 1185. The travelogue presents a striking paradox: while King William II’s affinity for Islamic culture, his literacy in Arabic, and the inclusion of Muslims in his court are praised, the necessity for court officials to conceal their faith and live in fear highlights the complex and contradictory nature of the era. Ibn Jubayr’s observations reveal that although Muslims were permitted to practice rituals such as the adhan (call to prayer), fasting, and festivals in the public sphere, the Friday prayer—a symbol of social solidarity and political unity—was strictly prohibited. This dichotomy suggests that the religious freedoms granted by the Norman administration functioned as a pragmatic "strategy of control." Furthermore, the study addresses Ibn Jubayr’s interpretation of Christian benevolence as a potential "trap" or element of fitna (trial of faith), alongside the demographic shift of Muslims retreating from urban centers to rural hinterlands. Ultimately, this article argues through Ibn Jubayr’s testimony that the atmosphere of tolerance in Norman Sicily was not one of unrestricted liberty, but rather a controlled and tense struggle for survival in which Muslims sought to preserve their distinct identity.