Opinions of the Top Managers of the Ministry of National Education on the Implementation of Physical Education Policies in Schools

Abstract

"World Physical Education Summit" was held in Berlin in 1999. In the summit, participants from more than 80 countries have determined the policies and reforms for the common solution of all problems related to physical education teaching. At the end of the Berlin Summit, the policies and reforms related to physical education have reconsidered and regulated in many countries. As it is well known, the firstly responsible agency in teaching physical education policies in Turkey is the Ministry of National Education (MEB). Therefore, in this study, it is aimed to reveal the views of the top level managers of the MEB. In this study, phenomenology design which is one of the qualitative research methods has been used. The study group of the research consists of 11 senior managers working in the Ministry of National Education. The data have been analyzed using the semi-structured interview technique and content analysis method. According to the findings of the research, MEB senior managers have listed the components of a quality physical education program as teachers, school administrators, equipment and physical conditions (facility, hall, etc.). They have stated that the biggest obstacles for the physical education curriculum to reach the desired goals are the inadequacy of tools and equipment in schools, the unsuitability of physical conditions, and the fact that the same types of schools do not have the physical conditions at similar standard. They considered the goals and strategies in the development and implementation of physical education curriculum as physical and academic collaborations.

Keywords

• Physical Education
• Sports
• Education Policies

Milli Eğitim Bakanlığı Üst Düzey Yöneticilerinin Okullarda Beden Eğitimi Politikalarının Yürütülmesine İlişkin Görüşleri

Öz

1999 yılında Berlin'de "Dünya Beden Eğitimi Zirvesi" düzenlenmiştir. Zirvede 80'den fazla ülkeden katılımcı beden eğitimi öğretimiyle ilgili tüm sorunların ortak çözümüne yönelik politika ve reformları belirlediler. Berlin Zirvesi sonunda birçok ülkede beden eğitimi ile ilgili politika ve reformlar yeniden ele alınarak düzenlenmiştir. Bilindiği gibi Türkiye'de beden eğitimi politikalarının öğretilmesinde ilk sorumlu kurum Milli Eğitim Bakanlığı'dır (MEB). Dolayısıyla bu çalışmada MEB'in üst düzey yöneticilerinin görüşlerinin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Bu çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden fenomenoloji deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu Milli Eğitim Bakanlığında görev yapan 11 üst düzey yönetici oluşturmaktadır. Veriler yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ve içerik analizi yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre MEB üst düzey yöneticileri kaliteli bir beden eğitimi programının bileşenlerini öğretmenler, okul yöneticileri, donanım ve fiziki koşullar (tesis, salon vb.) olarak sıralamışlardır. Beden eğitimi müfredatının istenilen hedeflere ulaşmasının önündeki en büyük engellerin okullardaki araç-gereç yetersizliği, fiziki şartların uygun olmaması, aynı türdeki okulların benzer standartlarda fiziki şartlara sahip olmaması olduğunu belirtmişlerdir. Beden eğitimi müfredatının geliştirilmesinde ve uygulanmasında amaç ve stratejileri fiziksel ve akademik işbirlikleri olarak değerlendirmişlerdir.

Anahtar Kelimeler

• Beden Eğitimi
• Spor
• Eğitim Politikası

Kaynakça

1. Arun, A. C. (1990). Türkiye'de Cumhuriyet devrinde beden eğitimi öğretmeni yetiştirme çalışmaları ve aşamaları. Journal of Physical Education and Sports Studies, 1(1), 9-13.
2. Balcı, A. (2010). Açıklamalı eğitim yönetimi terimleri sözlüğü (2). Pegem Akademi. Bogdan, R., & Biklen, S. K. (1997). Qualitative research for education. MA: Allyn & Bacon.
3. Cicioğlu, H. (1983). Türkiye Cumhuriyeti’nde ilk ve orta öğretim (Tarihi Gelişimi). AÜ Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
4. Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2016). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches. Sage publications.
5. Çepni, S. (2010). Araştırma ve proje çalışmalarına giriş (4. Bs.). Celepler Matbaacılık.
6. Çınar, H. (2011). Analyzing the problems to which physical education teachers, who work at secondary schools in Sivas city center, face at extra curricular exercises. Unpublished Master’s Thesis, Sivas Cumhuriyet University Graduate School of Health Sciences Department of Psysical Training and Sports, Sivas.
7. Davis, N. (2003). Technology in Teacher Education in the USA: what makes for sustainable good practice?. Technology, Pedagogy and Education, 12(1), 59-84.
8. Demirhan, G., Bulca, Y., Altay, F., Şahin, R., Güvenç, A., Aslan, A., ... & Açıkada, C. (2008). Comparison of the views of partners regarding the physical education curriculum and it’s delivery. Hacettepe Journal of Sport Sciences, 19(3), 157-180.

9. Demirhan, G., Bulca, Y., Saçlı, F., & Kangalgil, M. (2014). Physical education teachers' problems in practice and suggested solutions. Hacettepe University Journal of Education, 29(2), 57-68.
10. Glesne, C. (2013). Nitel araştırmaya giriş (2. Baskı). Çev. Ali Ersoy-Pelin Yalçınoğlu. Anı Yayıncılık.
11. Gürsel, M. (2008). Türk Eğitim Sistemi ve Okul Yönetimi Kavramlar-Süreçler ve Uygulamalar. Eğitim Yayınevi.
12. Hoşkilimci, A. (2011). Physical education teachers in public and private schools employee investigation of the problems faced by. Unpublished Master’s Thesis, Yeditepe University Graduate School of Educational Sciences Master’s Program In Educational Administration And Supervision, İstanbul.
13. ICSSPE (1999). World Summit on Physical Education. http://www.icsspe.org/content/world-summit-physical-education/.
14. İnal, A. N. (2003). Beden eğitimi ve spor bilimi. Nobel Yayın Dağıtım.
15. Jung, H., Pope, S., & Kirk, D. (2016). Policy for physical education and school sport in England, 2003–2010: Vested interests and dominant discourses. Physical Education and Sport Pedagogy, 21(5), 501-516.
16. Kavak, Y., & Ekinci, C. E. (1994). Eğitimin finansmanı sorunu ve maliyetlerin azaltılmasına ilişkin alternatif stratejiler. Hacettepe University Journal of the Faculty of Education, 10(10).
17. Korkmaz, Ö., Şahin, A., & Yeşil, R. (2011). Teachers’ Opinion Regarding Scientific Researches and Researchers. Journal of Theoretical Educational Science, 4(2), 109-127.
18. Kul, M., & Hergüner, G. (2018). The Effects of Physical Education and Sport Teachers on the Problems and Performances (Sakarya Sample). Bolu Abant İzzet Baysal Üniversity Journal of Faculty of Education, 18(2), 971-996.
19. MEB (1973). National Education Basic Law. https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.1739-20140206.
20. MEB (2016). Regulation on Secondary Education Institutions. https://ogm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2016_11/03111224_ooky.pdf.
21. MEB (2018). 2023 Eğitim vizyonu belgesi. https://2023vizyonu.meb.gov.tr/doc.
22. Mihaela, I. T., & Iulian, A. D. (2015). Differences and similarities in curriculum and assessment in physical education in Eastern European States. Ovidius University Annals, Series Physical Education & Sport/Science, Movement & Health, 15(1), p41.
23. Naul, R. (2008). Physical and health education in germany from school sports to local networks for healthy children in sound communities/R. Naul, D. Dreiskämper, D. Hoffmann. Physical Education and Health, 191-203.
24. Neziroğlu, İ., & Yılmaz, T. (2013). Koalisyon hükümetleri, koalisyon protokolleri, hükümet programları ve genel kurul görüşmeleri (1), Ankara; Publications of the Presidency of the Grand National Assembly of Türkiye.
25. Neziroğlu, İ., & Yılmaz, T. (2015). Koalisyon hükümetleri, koalisyon protokolleri, hükümet programları ve genel kurul görüşmeleri cilt (3), Ankara; Publications of the Presidency of the Grand National Assembly of Türkiye.
26. Oğul, E. O. (2010). Troubles that physical education teacher's encounter in their fields (balikesir province sample). Unpublished Master’s Thesis, Gazi University Graduate School of Health Sciences, Ankara.
27. Şakar, F. (1990, March 15-16). Beden eğitimi öğretmeni yetiştirme politikası. Sports Sciences I. National Sports Sciences Symposium. Ankara, Türkiye.
28. Tangülü, Z. (2012). Demokrat Parti dönemi eğitim politikaları (1950-1960). The Journal of Turkish Educational Sciences, 10(2), 389-410.
29. Taymaz, H. (2011). Research about professional difficulties of physical education and sports teachers of state and private primary schools" (Antalya Province Sample). Unpublished Master’s Thesis, Mehmet Akif Ersoy University Graduate School of Health Sciences Department of Psysical Training and Sports, Burdur.
30. Topak, Z. (1985). II. Meşrutiyet Dönemi’nde paramiliter gençlik örgütleri. Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi (2), İletişim Yayınları.
31. Türkmen, M. (2023). Ideological foundations of physical education and sport during early republican period. Electronic Turkish Studies, 8(6).
32. Türnüklü, A. (2000). Eğitim bilim araştırmalarında etkin olarak kullanılabilecek nitel araştırma tekniği: görüşme. Educational Administration: Theory and Practice, 24(24), 543-559.
33. Uğraş, S., & Güllü, M. (2019). Teacher opinions about physical education teacher's departmants. Journal of Social Sciences of Mus Alparslan University, 7(2), 57-65.
34. UNESCO (2015). International charter of physical education, physical activity and sport. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000235409.
35. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2008). Nitel araştırma yöntemleri.(7). Seçkin Yayıncılık.
36. Yılmaz, M. (2007). Instructional technology ın training primary school teacher. Gazi University Journal of Gazi Education Faculty, 27(1155), 167.
37. Yücel H. A. (1993). Milli eğitimle ilgili söylev ve demeçler. T.C. Publications of the Ministry of Culture.