Seyahat davranışı insanların yer değişikliği ile başlamış ve her daim devam etmiş bir olaydır. Tarihsel süreç içerisinde insanların seyahatleri kısıtlanmaya engellenmeye çalışılsa da bu pek mümkün olmamıştır. İnsanların bir yerden başka bir yere farklı amaçlarla ulaşması seyahat davranışını oluşturmaktadır. Seyahat davranışı mitlerde de farklı anlatılarda yerini almıştır. Bu seyahatler kimi zaman Odisseus’un on yıllık yolculuğu gibi uzun, kimi zaman Hermes’in anlık yer değiştirmeleri şeklinde kısa sürmüş, kimi zaman ise Gılgamış gibi ölümsüzlüğün peşine doğru olmuştur. Mitolojik anlatılarda yer alan seyahat olgusu, insanın bilgiye ulaşma, dönüşüm yaşama ve anlam arayışının sembolik bir ifadesidir. Bu yolculuklarda kahramanlara yön gösteren bilge, tanrısal veya doğasal rehber figürleri, modern turist rehberliğinin arketipsel kökenlerini temsil etmektedir. Bu çalışmada, Mezopotamya mitolojisinde yer alan kahramanların seyahatleri rehberlik perspektifinden ele alınarak, bu mitolojik rehber figürlerinin çağdaş turist rehberinin anlam yaratma, deneyimsel öğrenme ve kültürel aktarım işlevleriyle olan benzerlikleri incelenmiştir. Etana, Utnapiştim, Lugalbanda ve Gılgamış gibi kahramanların yolculuklarında yer alan rehber figürleri, modern rehberin “bilge anlatıcı” ve “kültürel arabulucu” kimliğinin tarihsel ve sembolik öncülleridir. Çalışma sonucunda, mitolojik seyahatlerin yalnızca kahramanın bireysel dönüşümünü değil, aynı zamanda rehberlik eyleminin insana anlam kazandıran kadim bir arketip olarak sürekliliğini de ortaya koyduğu belirlenmiştir.
Travel behavior has been a phenomenon that started with human migration and has continued throughout history. Despite attempts to restrict and prevent people’s travels, it has proven to be largely impossible. The act of traveling involves individuals moving from one place to another for various purposes. Travel behavior has also found its place in myths and different narratives. These journeys have sometimes been long, such as Odysseus’ 10-year voyage, and sometimes instant, like Hermes’ instantaneous teleportations and sometimes towards the pursuit of immortality like Gılgamış. The notion of travel in mythological narratives can be interpreted as a symbolic expression of humanity’s fundamental quest for knowledge, personal transformation, and profound meaning in life. The wise, divine, or natural guide figures who direct heroes on these journeys can be regarded as the archetypal origins of modern tourist guiding. The present study examines the journeys of heroes in Mesopotamian mythology from a guide’s perspective, exploring the similarities between these mythological guide figures and the contemporary tourist guide’s functions of meaning creation, experiential learning, and cultural transmission. The role of the guide in the journeys of heroes such as Etana, Utnapiştim, Lugalbanda, and Gılgamış can be considered as historical and symbolic precursors of the modern guide’s identity as a “wise narrator” and “cultural mediator.” The study concluded that mythological journeys reveal not only the hero’s individual transformation but also the continuity of the act of guiding as an ancient archetype that gives meaning to humanity.