Bu çalışma, Türkiye genelinde istasyon düzeyi yıllık yağış serilerini kullanarak homojen yağış rejimlerini nesnel biçimde ortaya koyar. Önce k-ortalamalar, PAM, ve hiyerarşik (agglomeratif) yöntemleri K=2"-" 10 aralığında uyguladık; çözümleri APN, AD, ADM, FOM, Connectivity, Dunn, ve Silhouette endeksleriyle doğruladık. Klasik algoritmalar K=2’yi işaret etse de, Rize’nin yüksek kaldıraçlı bir gözlem olarak centroid tahminini orantısız etkilemesi, geri kalan istasyonlarda mevcut anlamlı alt yapıyı maskeledi ve tekil bir küme ortaya çıkardı. Bu nedenle robust budanmış k-ortalamalar yaklaşımına geçtik. Çok ölçütlü değerlendirme, APN/ADM/FOM’da K=4’ün en uygun olduğunu gösterdi; Rize trimmed tekil olarak ayrılırken kalan ağ dört yapısal rejime ayrıldı (C1–C4). Elde edilen rejimler, Türkiye yağış klimatolojisindeki kıyısal/orografik güçlendirme ile kıtasal kuruma arasındaki bilinen dikotomiyi istasyon ölçeğinde nicel olarak doğrular; kümeler daha kompakt, daha az örtüşen ve klimatolojik olarak yorumlanabilir niteliktedir.
This study uses station-level annual precipitation series for Türkiye to objectively delineate homogeneous precipitation regimes. We first applied k-means, PAM, and hierarchical (agglomerative) clustering for K=2"–" 10 and evaluated the solutions using the APN, AD, ADM, FOM, Connectivity, Dunn, and Silhouette indices. Although classical algorithms favored K=2, Rize acted as a high-leverage observation, exerting a disproportionate influence on centroid estimation, producing a singleton cluster, and obscuring meaningful substructure among the remaining stations. We therefore adopted a robust trimmed k-means approach. A multi-index assessment identified K=4 as optimal for APN/ADM/FOM, yielding four structural regimes (C1–C4) while treating Rize as a trimmed singleton. The resulting partition quantifies—at the station scale—the well-known contrast between coastal/orographic enhancement and continental drying, producing clusters that are more compact, less overlapping, and climatologically interpretable.