Manisa, sanayileşme ve şehirsel büyümenin tarım sahalarıyla çatıştığı kritik bir inceleme alanı olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı, CA-Markov yöntemi kullanılarak Manisa şehrinin gelecekteki arazi kullanım senaryolarını üretmek ve şehirsel büyümenin mekânsal etkilerini değerlendirmektir. 1990, 2005 ve 2020 yıllarına ait arazi kullanım haritaları kullanılarak 2035 ve 2050 yıllarına yönelik kısa ve uzun vadeli senaryolar geliştirilmiştir. Elde edilen bulgular, son 30 yılda şehirsel alanların özellikle tarım arazileri üzerinde genişleyerek yaklaşık üç katına çıktığını ve benzer eğilimlerin gelecek 30 yılda da süreceğini göstermektedir. 1990-2020 döneminde 2.361 ha tarım alanı yerleşme sahalarına dönüşürken, 2020-2050 döneminde 1.950 ha tarım alanının şehirsel kullanım için kaybedileceği öngörülmektedir. Öneri senaryolar, şehirsel büyümenin kuzey, batı ve doğudaki daha az verimli alanlara yönlendirilmesi durumunda tarımsal kayıpların önemli ölçüde azalacağını ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, tarım arazilerinin korunmasına yönelik alternatif gelişim bölgelerinin belirlenmesini sağlayan bu çalışma, sürdürülebilir mekânsal planlama politikaların geliştirilmesinde karar vericilere bilimsel bir zemin sunmaktadır.
Manisa represents a critical case in which industrialisation and urban growth increasingly threaten agricultural land. This study aims to generate future land-use scenarios for Manisa using the CA-Markov method and to evaluate the spatial impacts of urban expansion. Scenarios for 2035 and 2050 were developed based on land use maps from 1990, 2005, and 2020. The Results indicate that urban areas have nearly tripled over the past three decades, primarily at the expense of farmland, and similar dynamics are projected to continue. Between 1990 and 2020, 2,361 ha of agricultural land were converted to urban use, with an additional 1,950 ha expected to be lost by 2050. The proposed scenarios indicate that directing growth towards less productive lands in the north, west, and east could significantly reduce agricultural losses. Overall, by identifying alternative development zones to protect agricultural land, this study provides decision-makers with a scientific basis for developing sustainable spatial planning policies.