This article examines mother tongue education, orthographic reforms, and textbooks published among the Kazan Tatars from the late nineteenth century until the October Revolution within the framework of the relationship between language, education, and identity. The history of education among the Kazan Tatars is closely intertwined with processes of modernization and the formation of national identity. Following the Russian annexation of the Kazan Khanate in 1552, the established educational tradition was severely disrupted; however, from the second half of the eighteenth century onward, it began to revive through the influence of marifetçilik (enlightenment-oriented reformism) and the support of the emerging merchant class. By the end of the nineteenth century, the usul-i cedit movement initiated by İsmail Gaspıralı introduced a new educational paradigm that constituted a pedagogical revolution across the Turkic world. Within this framework, mother tongue instruction and literacy education were reorganized according to modern pedagogical principles. The phonetic method (usul-i savtiye), which formed the methodological basis of usul-i cedit, not only accelerated literacy acquisition but also brought issues of phonetic structure, orthography, and written language to the forefront. During this period, while the idea of establishing a common Turkic written language gained strength, the Tatarist movement—initiated by Kayyum Nasıri and gaining momentum in the early twentieth century—advocated the adoption of the local Tatar dialect as the language of education and writing in the Idil-Ural region. Alphabet primers and reading textbooks thus became key textual sites in which the pedagogical and ideological manifestations of these competing tendencies can be clearly observed.The article first outlines the historical background of education among the Kazan Tatars, focusing on the post-1552 educational environment, the emergence of marifetçilik, and educational practices shaped under Russian rule. It then examines the usul-i cedit movement and the usul-i savtiye method, analyzing the resulting debates on orthography and written language through the textbooks of Mohĕddin Korbangaliyĕv, Ubeydullah Mahdum Feyzi (Bubi), Sakircan Tahirov and Ahmet Hadi Maksudi. In this context, alphabet primers and reading books are discussed as key instruments through which both pedagogical transformation and national identity formation became visible.
Bu makale, XIX. yüzyılın sonundan Ekim İhtilaline kadarki süreçte Kazan Tatarlarında ana dili öğretimi, imla düzenlemeleri ve yayımlanan ders kitaplarını dil–eğitim–kimlik ilişkisi çerçevesinde ele almaktadır. Kazan Tatarlarının eğitim öğretim tarihi modernleşme süreci ve millî kimlik oluşumuyla doğrudan ilişkilidir. 1552’de Kazan Hanlığı’nın Ruslarca ilhak edilmesinin ardından kesintiye uğrayan eğitim geleneği, XVIII. yüzyılın ikinci yarısından itibaren marifetçilik düşüncesi ve tüccar sınıfının desteğiyle yeniden canlanmıştır. XIX. yüzyılın sonlarında ise İ. Gaspıralı’nın başlattığı usul-i cedit hareketiyle birlikte, Türk dünyasında eğitimde bir devrim niteliği taşıyan yeni bir anlayış ortaya çıkmış; ana dili öğretimi ve okuma yazma eğitimi bu yeni pedagojik metot doğrultusunda verilmeye başlanmıştır. Usul-i cedit eğitimin metodu olan usul-i savtiye, okuma yazma öğretimini hızlandırmakla kalmamış; aynı zamanda yazının fonetik yapısı, imla sorunları ve yazı dili meselesini gündeme getirmiştir. Bu süreçte bir yandan Türk dünyasında ortak bir yazı dili oluşturma fikri güç kazanırken, diğer yandan İdil-Ural sahasında Kayyum Nasıri ile başlayan ve XX. yüzyılın başlarında ivme kazanan Tatarcılık cereyanı, mahallî lehçeyi yazı ve eğitim dili hâline getirme yönünde etkili olmuştur. Alfabe ve okuma kitapları, bu iki eğilimin pedagojik ve ideolojik yansımalarının somut biçimde izlenebildiği temel metinler hâline gelmiştir.Bu çalışmanın giriş bölümünde, Kazan Tatarlarında eğitim geleneğinin tarihsel arka planı; 1552 sonrası eğitim ortamı, marifetçilik düşüncesi ve Rus idaresi altında şekillenen eğitim politikaları bağlamında ele alınmıştır. İkinci bölümde ise usul-i cedit hareketi, usul-i savtiye yöntemi ve buna bağlı olarak gelişen yazı dili ve imla tartışmaları, Mohĕddin Korbangaliyĕv, Ubeydullah. Mahdum Feyzi (Bubi), Şakircan Tahirov ve Ahmet Hadi Maksudi’nin ders kitapları üzerinden değerlendirilmiş; alfabe ve okuma kitaplarının hem pedagojik dönüşümün hem de millî kimlik bilincinin taşıyıcısı olarak üstlendiği işlev ortaya konulmuştur.