Bu çalışma, kutsal mekân ile toplumsal hafıza arasındaki ilişkiyi ele alarak Adıyaman türbelerinde gerçekleştirilen ziyaret ritüellerini çözümlemektedir. Türbelerin yalnızca dinî birer mekân değil, aynı zamanda halk dindarlığını sürdüren ve kültürel kimliği yeniden üreten sembolik alanlar olduğu varsayımından hareket edilmiştir. Araştırma, Mircea Eliade’nin kutsal mekân anlayışı, Émile Durkheim’ın ritüel ve kolektif bilinç kavramları, Jan Assmann’ın kültürel bellek kuramı ve Pierre Nora’nın hafıza mekânı yaklaşımı üzerine kurulmuştur. Bu kuramsal zemin üzerinde, Adıyaman’daki farklı türbelerde gerçekleştirilen gözlemler, halk anlatıları ve alan notlarından elde edilen nitel veriler değerlendirilmiştir. Adak adama, kurban kesme, lokma dağıtma, çaput bağlama, taş yapıştırma, türbede uyuma ve kıyafet bırakma gibi ritüellerin, bireysel dindarlığın ötesinde, toplumsal dayanışmayı güçlendiren ve kültürel sürekliliği sağlayan kolektif pratikler olduğu tespit edilmiştir. Çalışma, türbe ziyaretlerinin sadece inanç temelli bir ibadet biçimi değil, aynı zamanda geçmişin yeniden hatırlandığı, kimlik bilincinin pekiştirildiği birer sosyal hafıza mekânı olduğunu ortaya koymaktadır. Bu yönüyle türbeler, halkın kutsal olanla temas kurduğu, geleneksel değerlerin yaşatıldığı ve ortak kimliğin yeniden üretildiği dinamik kültürel merkezler olarak değerlendirilmektedir.
This study analyzes the visiting rituals performed in the shrines of Adıyaman within the framework of the relationship between sacred space and social memory. The research is based on the assumption that shrines function not only as religious structures but also as symbolic spaces that sustain popular religiosity and reproduce cultural identity. The theoretical framework draws upon Mircea Eliade’s conception of sacred space, Émile Durkheim’s notions of ritual and collective consciousness, Jan Assmann’s theory of cultural memory, and Pierre Nora’s concept of lieux de mémoire. Within this framework, qualitative data obtained from field observations, local narratives, and site notes in various shrines of Adıyaman have been analyzed. Rituals such as votive offerings, sacrificial practices, food sharing (lokma), cloth tying, stone adhesion, sleeping in the shrine, and leaving garments are interpreted as collective practices reinforcing social solidarity and ensuring cultural continuity rather than merely expressions of individual piety. The study concludes that shrine visitations are not solely faith-based acts of devotion but also social memory spaces where the past is recalled, and collective identity is reaffirmed. In this sense, shrines are regarded as dynamic cultural centers where people establish contact with the sacred, sustain traditional values, and regenerate communal identity.