Meta üretimi veya tedariki, Osmanlı Devleti’nin son döneminden itibaren tartışılan ve çözümlenmeye çalışılan temel konularından biri olmuştur. Fakat çeşitli ekonomik kısıtlar, teknolojik yetersizlikler ve Batılı devletlerin hegemonyasından dolayı gerekli düzeyde mesafe kat edilememiştir. Cumhuriyet’in ilk yıllarında da hem yeterli sermaye birikiminin olmaması hem de Lozan Barış Antlaşması’nın sınırlamalarından dolayı benimsenen yarı liberal ekonomi politikası çerçevesinde özel sektöre bel bağlanmış, ancak arzu edilen düzeyde yatırımlar yapılamamıştır. Söz konusu ortamda Lozan Barış Antlaşması’nın kısıtlamalarının sona ermesi ve 1929 Dünya Ekonomik Krizi’nin olumsuz etkileri gibi nedenlerle ekonomide devletçilik politikasına geçilmiştir. Kâğıt sektörü de bu yıllarda tamamen dışa bağımlı olunan alanlardan birisi olmuş ve kâğıt tedarikinde hem birtakım suiistimallerle hem de yüksek maliyetlerle karşılaşılmıştır. Bu nedenle kamu kurum ve kuruluşlarının kâğıt ihtiyaçlarının 1926’da ihdas edilen ‘Maliye Bakanlığı Kırtasiye Başmemurluğu’ aracılığıyla, doğrudan temin yöntemiyle karşılanması kararlaştırılmıştır. Kırtasiye Başmemurluğu, ilk aşamada tedarik süreçleri ile beraber kamu kurum ve kuruluşlarının kullandığı kâğıtlara çeşitli yönlerden standartlar getirmenin yanı sıra hem ülkede ihtiyaç duyulan kâğıt miktarıyla hem de kâğıt piyasasıyla ilgili çalışmalar yürütmüştür. Takip eden süreçte de kâğıt tedariki, hatta ekonomide devletçilik politikasının benimsendiği ortamda, kâğıt üretimine odaklanılmış ve bu yönde önemli adımlar atılmak suretiyle milli bir politikanın temelleri atılmaya çalışılmıştır. Nihayetinde bu yaklaşım kâğıt fabrikalarının kuruluşunu gündeme getirmiştir. Bu çalışmada, Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan tarihsel düzlemde kâğıt üretim ve tedarikinde yaşanan gelişmeler incelenmiş ve Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki kurumsallaşma ve standardizasyon faaliyetleri belirlenmeye çalışılmıştır. Bu çerçevede Kırtasiye Başmemurluğu’nun kuruluşuna giden süreç ve teşkilat yapısı ile faaliyetleri incelenmiştir. Bunların yanı sıra hem Kasım 1936’da faaliyetlerine başlayan İzmit Kâğıt Fabrikası’nın kuruluşuna giden süreç değerlendirmeye tabi tutulmuş hem de kurulduktan sonraki faaliyetleri ve bu faaliyetlerin kamuoyundaki yansımaları tespit edilmeye çalışılmıştır.
Commodity production or supply has been a fundamental issue debated and addressed since the late Ottoman Empire. However, due to various economic constraints, technological inadequacies, and the hegemony of Western powers, the necessary progress was not achieved. During the early Republican period, due to both the lack of sufficient capital accumulation and the restrictions of the Treaty of Lausanne, the private sector was relied upon within the framework of the semi-liberal economic policy adopted, but investments were not realized at the desired level. In this environment, due to factors such as the end of the restrictions of the Treaty of Lausanne and the negative effects of the 1929 World Economic Crisis, a policy of statism was adopted in the economy.The paper sector was also one of the areas completely dependent on foreign sources during these years, and paper procurement was plagued by both abuses and high costs. Therefore, the paper needs of public institutions and organizations were determined through direct procurement through the "Chief Stationery Office of the Ministry of Finance," established in 1926. Initially, the Chief Stationery Office not only established various standards for the paper used by public institutions and organizations, but also conducted studies on the amount of paper needed in the country and the paper market. Subsequently, in an environment where paper supply and even statism were adopted in the economy, the focus shifted to paper production. By taking significant steps in this direction, the foundations of a national policy were laid. Ultimately, this approach brought the establishment of paper factories to the agenda.This study examines developments in paper production and supply across a historical horizon extending from the Ottoman Empire to the Republic, attempting to identify institutionalization and standardization activities during the early Republican era. Within this framework, the process leading to the establishment of the Chief Stationery Office is examined, its organizational structure, and its activities are examined. Furthermore, the process leading to the establishment of the İzmit Paper Factory, which began operations in November 1936, is examined, and its subsequent activities and the public reflection of these activities are identified.