Bir varlığı tutku, bağlılık, teslimiyet ve adanmıĢlık düzeyinde aĢırı sevme biçimi olaraktanımlanan aĢk, varoluĢun önemli unsurlarından biridir. Ġnsanın iyilik ve güzellik gibi kavramlaraduyduğu ihtiyaçtan ortaya çıkar ve bu ihtiyacın da insanı arama, kavuĢma, bulma, keĢfetme veerginleĢme süreciyle karĢı karĢıya getirmesine katkı sağlar. AĢk, insana erdemli davranıĢlarkazandırdığı gibi onun fiziksel ve psikolojik bağlamda değiĢmesine ve farklı davranıĢ kalıplarısunmasına neden olur. AĢkın, akıl ve iradeyle çok da uzlaĢmadığı, bilinci etkisiz hâle getirdiği,denge ve ölçüyü sarstığı yönünde gerek batı gerekse doğu felsefesinde çeĢitli görüĢler ilerisürülür. DüĢünürler, aĢkın toplumsal normları bir kenara iterek insanı sıra dıĢı davranıĢlardabulunmaya yol açmasını, saplantılı ve tutkulu birine dönüĢtürüp baĢka bir kimlik edinmesinidelilik olarak yorumlar. Ġlkçağlardan günümüze kadar ortaya konan sözlü ve yazılı edebîmetinlerde de aĢkın delilik hâllerini görmek mümkündür. ÂĢıklar, yaĢamın merkezine aĢkı koyupsevgiliye koĢulsuz bağlanır ve delice hareket ederek bireysel ve toplumsal düzeni temsil edennormların dıĢına çıkar. Bu çalıĢmada Nihal Atsız’ın Ruh Adam (1972), Orhan Pamuk’unMasumiyet Müzesi (2008) ve Tarık Tufan’ın Şanzelize Düğün Salonu (2015) adlı romanlarındafarklı yaĢ, kültür ve yaĢam tarzına sahip kiĢiler arasında varlık bulan aĢkın; âĢığın yaĢamınıdeğiĢtirmesine, normalden sapmasına ve delilik hâlleri göstermesine dikkat çekilecektir.