This article examines how certain verses considered abrogated (mansūkh) in the context of warfare (sword and combat verses; sayf–qitāl) are interpreted within the Andalusian exegetical tradition. The study analyzes the approaches of prominent Andalusian exegetes such as Ibn al-ʿArabī (d. 543/1148), Makkī b. Abī Ṭālib (d. 437/1045), Ibn ʿAṭiyya (d. 541/1147), al-Qurṭubī (d. 671/1273), Ibn Juzayy (d. 741/1340) and Abū Ḥayyān (d. 745/1344), identifying the views they adopt regarding the rulings of these verses and the evidences upon which they base their interpretations. The findings show that these exegetes often approach the same verses from different perspectives and argue that the verses in question are not abrogated but rather decisive (muḥkam). Some argue that the rulings are conditional and therefore cannot fall under abrogation due to being limited to a specific context or time; others maintain that verses containing ethical directives are not suitable for abrogation. Such approaches demonstrate that abrogation in the Andalusian exegetical tradition is not, as sometimes assumed, a concept applied broadly and easily, but rather one treated with methodological rigor and scholarly restraint. Consequently, the Andalusian tradition reflects a tendency not to expand the scope of abrogation but instead to narrow it, aiming to minimize the number of verses considered abrogated. This study employs a qualitative research method, examining classical tafsīr works and the abrogation literature through document analysis, and evaluating the exegetes’ views within a comparative framework.
Bu makalede savaşla ilgili âyetler (seyf–kıtâl) bağlamında mensuh olduğu ifade edilen bazı âyetlerin Endülüs tefsir geleneğinde nasıl yorumlandığı ele alınmaktadır. Çalışmada İbnü’l Arabî (ö. 543/1148), Mekkî b. Ebî Tâlib (ö. 437/1045), İbn Atiyye (ö. 541/1147), Kurtubî (ö. 671/1273), İbn Cüzey (ö. 741/1340) ve Ebû Hayyân (ö. 745/1344) gibi önde gelen Endülüs müfessirlerinin yaklaşımları incelenmekte ve onların söz konusu âyetlerin hükmü hakkında hangi görüşleri benimsedikleri ve bu görüşleri dile getirirken hangi delillerden hareket ettikleri ortaya konulmaktadır. Bu müfessirlerin kimi zaman aynı konuyu farklı bir bakış açısıyla ele alarak âyetin mensuh değil muhkem olduğu yorumlarında bulundukları da görülmektedir. Ayrıca bazı müfessirler, hükmün mukayyet olduğunu belirterek âyetin belirli bir süreyle sınırlı olması sebebiyle neshe konu edilemeyeceğini ifade etmişler, bazı âyetlerin ise ahlakî hükümler içermesi sebebiyle neshe elverişli olmadığını dile getirmişlerdir. Bu yaklaşımlar Endülüs tefsir geleneğinde neshin dışarıdan bakıldığı gibi her konuda kolayca başvurulan bir mesele değil aksine titiz ve ilmî bir yaklaşımla ele alındığını göstermektedir. Dolayısıyla Endülüs geleneği neshin alanını genişletmekten ziyade daraltmayı amaçlayan ve mensuh âyetlerin sayısını mümkün olduğunca azaltmaya çalışan bir anlayışı yansıtmaktadır. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş, klasik tefsirler ve nesih literatürü doküman analizi yoluyla incelenerek müfessirlerin yorumları karşılaştırmalı bir çerçevede ele alınmıştır.