Batı modernliği üç asra yakıntarihsel sürecinde bilimsel/teknik bilgi, sermaye ve siyasal yönetimin birbirlerinden ayrımlanabilen dönüştürme kapasitelerini bir potadaeriterek sanayi kapitalizmini inşa etmeyi başarmıştı. Bu büyük dönüşüm, sadeceAda ve Kıta Avrupası’nda değil, tüm dünyada tarihsel boyutlu ve makro düzeylideğişimler gerçekleştirdi. Sanayi kapitalizminin dönüşüm gücü, merkez ülkelerde(özellikle İngiltere ve Fransa ) uzun erimde, geniş kitlelere avantajlarsağladığı gibi, özellikle sosyal hizmetler alanında gerçekleştirilen olumlugirişimlerle gündelik yaşantıyı da pozitif yönde etkiledi. Refah devleti,ulus-devlet nosyonuyla, geniş toplumsal kesimlere “ yurttaşlığı“ yeni bir modern aidiyet türü ve sekülerbağlılık aktı olarak sundu. Devasa üretim bantlarında proleterstatüsü kazanan kitleler, sağlık hizmetlerinden yararlanmaya, küçük ölçeklitüketim süreçlerine katılmaya ve mülkiyet edinme girişimlerinde bulunmayabaşlayarak, gündelik pratiklerdestandartlarını yükseltmeye yönelik eğilimler sergilediler. Ancak 20. yüzyıl, refah devleti efsanesinin çöküşe geçtiği birdönem olarak öne çıktı. Özellikle 1970 sonrası dönem, Batı kapitalizminingöreceli daralma sürecinin başlangıcı ve üretim toplumundan tüketim toplumunageçişin kritik dönemeci olarak genel kabul gördü. Bu makale, Batı kapitalizmiiçerisinde post-fordist dönem olarak tanımlanan 1970 sonrası süreçte, esneküretim modellerinin çalışma etiğinde yarattığı yıkıcı etkileri ve yeni bir eğreti sınıf olarak betimlenen “prekarya “ gerçekliğini, klasik ve çağdaş toplum bilimcilerinin kuramları vekavramsal çerçeveleri bağlamında tartışmayı amaç edinmektedir.