Üniversitelerin sağlık bilimleri fakültesi çocuk gelişimi bölümü kadrosundaki öğretim elamanlarının çalıştıkları alana yönelik görüşleri

Abstract

Amaç: Bu araştırmada üniversitelerin Sağlık Bilimleri Fakültesi Çocuk Gelişimi Bölümü kadrosundaki öğretim elemanlarının çalıştıkları alana yönelik görüşlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Bu çalışma nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik desende gerçekleştirilmiştir. Çalışma grubunu Ankara, İstanbul, Konya ve Karaman’da bulunan devlet/vakıf üniversiteleri kadrosunda yer alan 11 öğretim elemanı oluşturmaktadır. Öğretim elemanlarının demografik bilgilerini almak için “Kişisel Bilgi Formu” ve veri toplama aracı olarak ise araştırmacılar tarafından hazırlanmış yarı yapılandırılmış “Çocuk Gelişimi Bölümü Öğretim Elemanlarının Çalıştıkları Alan ile İlgili Görüşlerinin İncelenmesine Yönelik Görüşme Formu” kullanılmıştır. Verilerin analizi içerik analizi yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Araştırma bulgularına göre öğretim elemanlarının kullandıkları müfredattaki teorik ve mesleki uygulamalı dersleri yeterli buldukları, tümünün müfredatlarının ÇUÇEP ile uyumlu olduğu ortaya çıkmıştır. Fiziki koşullarla ilgili Yükseköğretim Yürütme Kurulu’nun belirlediği asgari koşullar dikkate alındığında standardize edilmiş aktif bir gelişimsel değerlendirme ve takip ünitesinin olmadığı, uygulamalı dersler için birçoğunun özel derslik kullandığı fakat bir kısmının da standart derslikte uygulamalar yaptığı ortaya çıkmıştır. Öğrencilerin teorik derslerdeki performanslarını ortalama olarak değerlendirdikleri, uygulamalı derslerdeki öğrenci performanslarını da iyi olarak nitelendirdikleri belirlenmiştir. İdari ve bölüm içi yaşadıklarını genel olarak, bölüm içerisinde dengeli bir iş yükü dağılımı olduğunu, fakülte olarak talep edilen işlerin yapıldığını ve ek olarak farklı bölümlerle etkinlik, çalışma ya da ders alışverişi için iş birliği içerisinde olduklarını ifade etmişlerdir. Sonuçlar: İki bölüm olarak yürütülen bu araştırmanın ilk aşamasında gelişimsel değerlendirme ve takip ünitesinin eksikliği dikkati çekmektedir. Müfredatların standardize bir program içeriğine sahip olduğu ve teorik/uygulamalı ders dağılımlarının dengeli olduğu ortaya çıkmıştır. İdari ve bölümiçi görev dağılımlarının da genellikle adaletli bir şekilde gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. İkinci aşamada ise çözülmesi gereken en önemli sorun Açıköğretim faaliyetlerinin devam ettiriliyor olmasına yöneliktir. Çözüm sürecinde de açıköğretimin kapatılması, meslek yasası ile bölüm sınırlarının net bir şekilde çizilebiliyor olması ve birlikteliğin önemli olduğu ortaya çıkmıştır.

Keywords

• sağlık bilimleri fakültesi
• çocuk gelişimi
• öğretim elemanları

Opinions of academic staff in the child development departments of health sciences faculties regarding their field of work

Abstract

Aim: This study aims to examine the perspectives of faculty members in the Child Development Departments of Health Sciences Faculties regarding their respective fields of work. Methods: This study was conducted using a phenomenological design, one of the qualitative research methods. The study group consisted of 11 faculty members employed at public and private universities located in Ankara, Istanbul, Konya, and Karaman. A ‘Personal Information Form’ was used to obtain the participants’ demographic characteristics, and a semi-structured ‘Interview Form for Examining the Opinions of Child Development Department Faculty Members Regarding Their Field of Work,’ developed by the researchers, served as the data collection tool. The data were analyzed using the content analysis method. Results: According to the findings of the study, the faculty members reported that they found the theoretical and professionally oriented applied courses in their curriculum to be adequate, and that all of their curricula were aligned with the Child Development Undergraduate Core Education Program (CUCEP). Considering the minimum physical requirements set by the Higher Education Executive Board, it was revealed that there was no standardized, active developmental assessment and follow-up unit, that most instructors used designated classrooms for applied courses, while some conducted practical activities in standard classrooms. The participants stated that they evaluated students’ performance in theoretical courses as average and characterized their performance in applied courses as good. Regarding administrative and intra-departmental experiences, they generally expressed that there was a balanced distribution of workload within the department, that the tasks requested at the faculty level were carried out, and that they collaborated with other departments for activities, joint work, or course exchanges. Conclusion: In the first phase of this two-part study, the absence of a developmental assessment and follow-up unit emerged as a noteworthy issue. It was found that the curricula possessed a standardized program structure and that the distribution of theoretical and applied courses was balanced. Administrative and intra-departmental task allocations were also generally reported to be conducted in a fair manner. In the second phase, the most critical problem identified was the continuation of Open Education practices. In terms of proposed solutions, the findings emphasized the importance of discontinuing the open education program, clearly defining the boundaries of the field through a professional law, and fostering unity within the discipline.

Keywords

• Faculty of Health Sciences
• Child development
• academic staff

References

1. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (AÇSHB). (2008). Sosyal hizmetler ve çocuk esirgeme kurumu genel müdürlüğü çocuk evleri çalışma usul ve esasları hakkında yönetmelik. https://ailevecalisma.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/yonetmelikler/cocuk-evleri-calisma-usul-veesaslari-hakkinda-yonetmelik.pdf.
2. Aktı Aslan, S. (2024). Çocuk gelişimi bölümü ön lisans öğrencilerinin uzaktan eğitime yönelik algılarının metaforlar yoluyla belirlenmesi. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 19(42), 2090-2108.
3. Aslanargun, E., Bozkurt, S., & Sarıoğlu, S. (2016). Sosyoekonomik değişkenlerin öğrencilerin akademik başarısı üzerine etkileri. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(27/3), 201-234.
4. Baltacı, A. (2019). Nitel Araştırma Süreci: Nitel Bir Araştırma Nasıl Yapılır? Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5(2), s.368-388. https://doi.org/10.31592/aeusbed.598299.
5. Canaz, A. K. (2021). Doktora sonrası araştırma uygulamalarına ilişkin deneyimlere ve yansımalarına dayalı bir model önerisi. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi
6. Creswell, J. W. (2002). Educational Research: Planning, Conducting, and Evaluating Quantitative. Prentice Hall Upper Saddle River, NJ.
7. Creswell, J. W. (2013). Qualitative ınquiry & research design – Choosing among five approaches. M. Bütün ve S. B. Demir. (Çev.). Ankara: Siyasal.
8. Çarıkçı, H. İ., Morçin, E. S. (2014). Önlisans turizm öğrencilerinin kariyer değerleri: Sarıkamış Örneği. Elektronik Mesleki Gelişim ve Araştırma Dergisi, 2, Özel Sayı, 67-81.

9. Çocuk Koruma Kanunu. Kanun Numarası: 5395. Kabul Tarihi: 03.07.2005. Resmi Gazetede Yayımlanma Tarihi: 15.07.2005.
10. Devlet yükseköğretim kurumlarında öğretim elemanı norm Kadrolarının belirlenmesine ve kullanılmasına İlişkin yönetmelik YÖK (2018). https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2018/11/20181102-14.html
11. Doğan, D. (2013). Yeni kurulan üniversitelerin sorunları ve çözüm önerileri. Journal of Higher Education & Science/Yüksekögretim ve Bilim Dergisi, 3(2), 108-116. https://doi.org/10.5961/jhes.2013.065
12. Doğan-Keskin, A., & Bayhan, N. P. (2020). Çocuk gelişiminin dünü, bugünü ve yarını. Erken Çocukluk Çalışmaları Dergisi, 4(3), 881-900.
13. Donat, S., & Gümüşeli, A. İ. (2023). Üniversite Bölüm Başkanlarının Çatışma Yönetimi Stilleri ile Akademik Personelin İş Doyum Düzeyleri Arasındaki İlişki. Trakya Eğitim Dergisi, 13(2), 1072-1091.
14. Erdoğan, S., Şanlı, H.S. ve Bekir, HŞ. (2005). Gazi Üniversitesi, Eğitim Fakültesi Öğrencilerinin Üniversite Yaşamına Uyum Durumları. Kastamonu Eğitim Dergisi, 13(2), 479-496.
15. Ersoy, F. (2016). Fenomenoloji. A. Saban ve A. Ersoy (Ed.). Eğitimde nitel araştırma içinde (s.51- 105). Anı Yayıncılık.
16. Gençer, A. ve Yüksel, N. (2016). Sağlık personelinin hastanede görev yapan çocuk gelişimcilere yönelik görüşlerinin incelenmesi. Journal Of International Social Research, 9(43), 29-54.
17. Hacettepe Üniversitesi, (2020). Çocuk gelişimi bölümü tarihçesi. 12 Şubat 2024 tarihinde http://www.cge.hacettepe.edu.tr/tr/menu/tarihce-17adresinden erişildi.
18. Karakütük, K., Tunç, B., Bülbül, T. ve Özdem, G. (2008). Eğitim fakültelerinin öğretim elemanı profili. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayını.
19. Keskin, A. D., Salık, H., Akbaş, A., Bayram, B., & Aral, N. (2017). Sağlık Alanında Görev Yapan Çocuk Gelişimcilerin Uygulamalarının İncelenmesi. International Journal Of Social And Humanities Sciences Research (Jshsr), 4(10), 198-206.
20. Machado Taylor, M. de L., Soares, V. M., Ferreira, J. B. and Gouveia, O. M. R. (2011). What factors of satisfaction and motivation are affecting the development of the academic career in portuguese higher education ınstitution? RAP- Rio de Janeiro, 45(1), 33-44.
21. Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2004). Curriculum foundations, principles and issues (3rd ed.). Allyn and Bacon.
22. Önen, S. (2015). Vakıf üniversitelerinde çalışan akademisyenlerin çalışma koşulları: İstanbul örneği. S. M. Değirmencioğlu & K. İnal (Ed.), Yükseköğretimin serbest düşüşü: Özel üniversiteler (ss. 193–214). Ayrıntı Yayınları.
23. Örücü, D., & Şimşek, H. (2011). Akademisyenlerin gözünden Türkiye’de eğitim yönetiminin akademik durumu: Nitel bir analiz. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 17(2), 167-197.
24. Özkan, S., & Yılmaz, E. (2010). Üniversite öğrencilerinin üniversite yaşamına uyum durumları (Bandırma Örneği). Fırat Sağlık Hizmetleri Dergisi, 5(13), 153-171.
25. Sağlık Bakanlığı, (2014). https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2014/05/20140522-14.htm, 27.04.2020.
26. Saydan, R. (2008). Üniversite Öğrencilerinin Öğretim Elemanlarından Kalite Beklentileri: Yüzüncü Yıl Üniversitesi İİBF Örneği. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(1), 1-17.
27. Seçilmiş, C., Sevim, B. (2012). Lise Öğrencilerinin Turizm Mesleğine Yönelik Algısının Turizmde Kariyer Seçimine Etkisi, 13. Ulusal Turizm Kongresi, Antalya
28. Taştepe, T.,ve Köksal Akyol, A. (2014). Hastanelerde görev yapan çocuk gelişimcilerin çalışma ortamları ile mesleklerine ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi, 3 (1-2-3), 29-54
29. Ünlü, N. T., Deniz, D. & Sevimli, E. (2020). Türkiye’de sağlık politikalarını belirlemede dış paydaş analizi. USBAD Uluslararası Sosyal Bilimler Akademi Dergisi, 2(4), 534-553.
30. Vidovich, L., O’Donoghue, T., & Tight, M. (2012). Transforming university curriculum policies in a global knowledge era: mapping a “global case study” research agenda. Educational Studies, 38(3), 283-295.
31. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2016). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
32. Yükseköğretim Bilgi Yönetim Sistemi Erişim tarihi 17.07.2024 https://istatistik.yok.gov.tr/
33. Yüksek Öğretim Kurumu YÖK, (2018). https://www.mevzuat.gov.tr/Metin.Aspx?MevzuatKod=7.5.27923&MevzuatIliski=0&sourceXmlSearch =%C3%B6%C4%9Fretim%20eleman%C4%B1.