Bu makale, Steve Waters’ın iki bölümlük oyunu The Contingency Plan’i (2009), çağdaş iklim yönetiminin yapısal ve etik düzeydeki başarısızlıklarına yönelik tiyatral bir eleştiri olarak inceler. Risk toplumu, bürokratik kötülüğün sıradanlığı, iklim adaleti ve kuşaklar arası etik gibi kuramsal çerçevelere dayanan analiz, oyunun iklim değişikliği bilgisi ile siyasi eylem arasındaki kopukluğu nasıl sahnelediğini ortaya koyar. Bu dört kuramsal yaklaşım birlikte okunduğunda, iklim degisikligi sorumsuzluğunun bilgi eksikliği sonucu değil risk, etik, adalet ve zaman boyutlarında işleyen, eşgüdümlü bir kaçınma rejimi aracılığıyla sistematik olarak üretildiğini gösterir. Waters, iklim riskinin ciddiyetinin farkında olan ancak idari ataletten, kısa vadeli politik çıkar hesaplarından ve dönüştürücü müdahalenin yerini alan biçimsel tepkilerden dolayı hareketsiz kalan karar alıcıları betimler. Makale, The Contingency Plan’in göstermelik yönetişimi, ertelenmiş sorumluluğun ahlaki sonuçlarını ve gelecek kuşaklara yüklenen bedeli nasıl eleştirdiğini ortaya koyar. Oyun, inkâra dayalı bir anlatı sunmak yerine, daha sinsi bir eylemsizlik biçimini sahneye taşır: Riskin tanındığı, ancak eylemin sürekli ertelendiği bir durum. Bu bağlamda oyun, hem kurgusal bir politika belgesi hem de gerçek dünyadaki iklim yönetimi başarısızlıklarını yansıtan etik bir vaka çalışması işlevi görür. Sonuç olarak makale, tiyatronun bir iklim anlatısı biçimi olarak yalnızca kurumsal çöküşleri yansıtmakla kalmayıp, aynı zamanda duygusal olarak etkileyici ve etik açıdan aciliyet taşıyan bir eleştiri biçimi sunduğunu öne sürer. The Contingency Plan, zamanında ve dönüştürücü bir iklim tepkisinin politik bir tercihten ziyade ahlaki bir zorunluluk olduğunu hatırlatan güçlü bir eylem çağrısı olarak öne çıkıyor.
This article examines Steve Waters’s two-part play, The Contingency Plan (2009), as a theatrical critique of the structural and ethical failures underlying contemporary climate governance. Drawing on theoretical frameworks such as risk society, the banality of bureaucratic evil, climate justice, and intergenerational ethics, the analysis reveals how the play dramatizes the disjunction between climate change knowledge and political action. When read together, these four frameworks disclose how climate irresponsibility is systematically produced not as a result of information deficit but through a coordinated regime of avoidance operating across the dimensions of risk, ethics, justice, and temporality. Waters depicts policymakers who acknowledge the severity of climate risk yet remain inert due to administrative inertia, short-term political calculations, and the prevalence of formal gestures that substitute for transformative intervention. The article demonstrates how The Contingency Plan critiques performative governance, the moral consequences of delayed responsibility, and the burden shifted onto future generations. Rather than presenting a narrative of denial, the play stages a more insidious form of inaction—one in which risk is recognized but decisive action is perpetually deferred. In this context, the play functions as both a fictional policy document and as an ethical case study that reflects real-world failures in climate governance. Ultimately, the article argues that theatre, as a form of climate storytelling, does not merely mirror institutional breakdowns but offers an emotionally resonant and ethically urgent mode of critique. The Contingency Plan thus stands as a compelling call to action, reminding us that a timely and transformative climate response is not a matter of political choice but a moral necessity.