Timor-Leste, sahip olduğu petrol ve doğal gaz rezervleri ile stratejik jeopolitik konumu nedeniyle hem büyük güçlerin hem de bölgesel aktörlerin dikkatini çeken bir bölge olmuştur. Ada, ilk olarak Portekiz tarafından işgal edilmiş; kısa bir dönem Portekiz ile Hollanda arasında hâkimiyet mücadelesi yaşanmış olsa da, 15. yüzyıldan 1975’teki Karanfil Devrimi’ne kadar Portekiz sömürgesi olarak kalmıştır. 1975’te FRETILIN öncülüğünde bağımsızlığını ilan eden Timor-Leste, kısa süre sonra Endonezya tarafından işgal edilmiştir. Endonezya’nın 24 yıl süren işgali süresince binlerce sivil yaşamını yitirmiş, çok sayıda kişi ülkeyi terk etmek zorunda kalmış ve ağır insan hakları ihlalleri ortaya çıkmıştır. Soğuk Savaş bağlamında Vietnam Savaşı’nın yeni sona ermiş olması, Laos ve Kamboçya’da sosyalist-komünist iktidarların kurulması ve domino etkisi ihtimali gibi faktörler, uluslararası toplumun Endonezya’nın işgaline sessiz kalmasına yol açmıştır. Timor-Leste’nin bağımsız olması hâlinde Küba veya Vietnam’a benzer bir çizgiye kayacağı yönündeki iddialar, jeopolitik bir tehdit algısı oluşturarak Endonezya’nın işgalini meşrulaştırmıştır. Bu nedenle uluslararası tepkiler oldukça sınırlı kalmıştır. Timor-Leste meselesi, Portekiz, Birleşmiş Milletler, Vatikan (Papalık) ve Avustralya tarafından uluslararası gündemde tutulmuştur. Özellikle Portekiz, eski sömürgesiyle diplomatik bağları koparmamış ve konuyu BM platformlarında ısrarla dile getirmiştir. Araştırmada, Portekiz sömürge dönemi, Endonezya işgali ve BM gözetiminde gerçekleşen bağımsızlık süreci ele alınmıştır. 1975–2002 yılları arasında FRETILIN, UDT ve APODETI gibi yerel siyasi aktörlerin yanı sıra BM’nin UNAMET, UNTAET, UNMISET, UNOTIL ve UNMIT misyonları sürecin kritik aktörleri olarak öne çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı, Doğu Timor’un 1975–2002 yılları arasındaki bağımsızlık sürecini; sömürge mirası, Endonezya işgali ve uluslararası tanınma bağlamında devletlerin ve uluslararası aktörlerin rolü çerçevesinde analiz etmektir. Araştırma bulguları, Portekiz sömürge mirasının dil, din ve kültür unsurlarıyla birlikte ülkenin bağımsızlık sürecini şekillendirdiğini göstermektedir. Ayrıca BM’nin barışı tesis etme ve barışı koruma misyonları, Timor-Leste’nin işgal koşullarından bağımsızlığa geçişini önemli ölçüde kolaylaştırmıştır.
Timor-Leste has been a region attracting the attention of both major powers and regional actors due to its oil and natural gas reserves and its strategic geopolitical position. The island was first occupied by Portugal; although there was a brief period of struggle for supremacy between Portugal and the Netherlands, it remained a Portuguese colony from the 15th century until the Carnation Revolution in 1975. Timor-Leste, which declared its independence in 1975 under the leadership of FRETILIN, was soon after occupied by Indonesia. During Indonesia's 24-year occupation, thousands of civilians lost their lives, many people were forced to flee the country, and serious human rights violations occurred. The recent conclusion of the Vietnam War in the context of the Cold War, the establishment of socialist-communist governments in Laos and Cambodia, and the possibility of a domino effect were among the factors that led the international community to remain silent about Indonesia's invasion. Claims that Timor-Leste would follow a path similar to Cuba or Vietnam if it became independent created a perception of geopolitical threat, thereby legitimising Indonesia's occupation. For this reason, international reactions have been quite limited. The issue of Timor-Leste has been kept on the international agenda by Portugal, the United Nations, the Vatican (Papacy) and Australia. Portugal, in particular, has not severed diplomatic ties with its former colony and has persistently raised the issue at UN platforms. The study examines the Portuguese colonial period, the Indonesian occupation, and the independence process that took place under UN supervision. Between 1975 and 2002, local political actors such as FRETILIN, UDT and APODETI, as well as the UN missions UNAMET, UNTAET, UNMISET, UNOTIL and UNMIT, emerged as critical actors in the process. The aim of this study is to analyse East Timor's independence process between 1975 and 2002 within the context of the colonial legacy, the Indonesian occupation and international recognition, focusing on the role of states and international actors. Research findings indicate that Portugal's colonial legacy, along with its linguistic, religious and cultural elements, shaped the country's independence process. Furthermore, the UN's peace establishment and peacekeeping missions significantly facilitated Timor-Leste's transition from occupation to independence.