It is very important to read the Holy Qurʾān by paying attention to the rules of tajwid in order to preserve the divine word as it was revealed. For this reason, from the period of the Companions to the present day, every letter and every principle of tajwid has been tried to be conveyed meticulously by the recitation teachers. Iqlāb-ikhfā al-shafawī is also among the important tajwid rules. This study aims to clarify the current disputes theoretically and practically on a scientific basis. For this purpose, a lot of Arabic sources, including classical works, were scanned and information about the implementation of iqlāb/ikhfā al-shafawī was tried to be presented. At the same time, the recitations of respected readers in Islamic countries, including twenty Arab countries, were examined and an effort was made to obtain an idea about the general practice of that country. It has been determined that in the vast majority of Arabic sources and in the majority of practices in Islamic countries, especially Arab countries, the practice of keeping the lips closed is considered correct.
Kur’ân-ı Kerîm’i tecvîd kaidelerine dikkat ederek okumak, ilahi kelamın nazil olduğu şekliyle muhafaza edilmesi için çok mühimdir. Bu sebeple sahâbe döneminden günümüze kadar her bir harf, her bir tecvîd kaidesi kırâat üstatları tarafından şifâhî yolla ve ihtimamla aktarılmaya çalışılmıştır. Şifâhî geleneğin de etkisiyle bazı tecvîd kaidelerinin uygulama biçimlerinde ihtilaf vuku bulmuştur. İklâb ve ihfâ-i şefevî de uygulama şeklinde ihtilaf edilen tecvîd kaideleri arasında yer almaktadır. Bu çalışma, mevcut ihtilafları ilmi bir zeminde, nazarî ve tatbikî olarak vuzuha kavuşturabilmeyi amaçlamaktadır. Bu gaye ile kadim eserlerin de içinde olduğu çok sayıda Arapça kaynak taranmış, iklâb ve ihfâ-i şefevînin uygulamasına dair verilen bilgiler sunulmaya çalışılmıştır. Aynı zamanda yirmi Arap ülkesi dahil olmak üzere İslâm ülkelerindeki muteber okuyucuların tilavetleri incelenmiş, o ülkenin genel uygulaması hakkında fikir edinilmeye gayret edilmiştir. Hem Arapça kaynakların kahir ekseriyetinde hem de Arap ülkeleri başta olmak üzere İslâm ülkelerindeki uygulamaların çoğunluğunda, dudaklar kapalı olduğu haldeki tatbikin doğru kabul edildiği tespit edilmiştir.