Bu çalışma, Türk düşünce geleneğinde dil felsefesine yön veren dört temel figür—Ziya Gökalp, Hilmi Ziya Ülken, Cemil Meriç ve Doğan Özlem—üzerinden dilin felsefi konumunu karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Söz konusu düşünürler için dil, yalnızca bir iletişim aracı değil; aynı zamanda kültürün, kimliğin ve düşüncenin taşıyıcısıdır. Gökalp’in milli birliğe dayalı dil anlayışı; Ülken’in tarihsel ve kültürel sentez arayışı; Meriç’in kavramsal bağımsızlığa yönelik eleştirileri ve Özlem’in hermenötik temelli yorumcu yaklaşımı, Türk düşüncesinde dilin çok katmanlı bir felsefi mesele olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma ayrıca, Türkçenin felsefi düşünce üretimi açısından imkânlarını değerlendirmekte; bu bağlamda Türkçenin, tarihsel ve kültürel özgünlüğüyle felsefi ifade kapasitesine sahip bir dil olduğu savunulmaktadır.
This study offers a comparative examination of the philosophies of language articulated by four pivotal figures in Turkish intellectual history: Ziya Gökalp, Hilmi Ziya Ülken, Cemil Meriç, and Doğan Özlem. For these thinkers, language is not merely a tool for communication but a constitutive element of culture, identity, and philosophical thought. While Gökalp emphasizes national cohesion, Ülken focuses on historical-cultural synthesis, Meriç critiques conceptual dependency, and Özlem develops a hermeneutical and interpretive framework. The article argues that these approaches collectively reflect a multifaceted understanding of language within Turkish philosophical discourse. Furthermore, it evaluates the philosophical potential of the Turkish language, asserting its capacity to generate original thought within its own historical and cultural matrix.