Yusuf Nâbî, Türk edebiyatının önde gelen divan şairlerinden biridir. Onun şiirlerinde yer alan insan, derin bir bilgelik ve anlam yüklü bir anlayışla şekillenir. Yusuf Nabi'nin düşünce biçiminin temelinde yaşama ve insanın varoluşuna dair derin bir içgörü vardır. Şiirlerinde varlık olarak insanın dünyadaki yeri ile ilgilenmesi üzerinde durulacaktır Hikmet, onun için insanın kendini tanıması ve evrensel gerçeklerle uyumlu bir şekilde yaşamasıyla elde edilebilecek bir değerdir. Bu çalışmamızda onun ‘kâinat keşfedilmeyi bekleyen sırlarla dolu bir kitaptır’ düşüncesinden de destek alarak şiirleri incelenecek, varlığı ortaya koyma biçimi anlatılmaya çalışılacaktır. Eşya ve olaylara "ibretle bakmayı" ve onların arkasındaki "yaradılış sırlarını" ortaya çıkarmayı esas alan bir üslûp ile Türk şiirini yeni bir alana taşımıştır. Felsefi perspektiften Yusuf Nabi'de, bilginin yeri, hayatın anlamı ve varoluşsal sorgulamalar; hikmetin farklı yönlerini temsil eden doğa, aşk, ahlak ve tasavvuf gibi farklı unsurların şiirlerinde nasıl bir temel oluşturduğu üzerinde durulacaktır. Tasavvufun esaslarına, derinliklerine ve inceliklerine hâkim olan Nâbî, kişinin kendisiyle, başkasıyla, toplumla ve kavramlarla olan ilişkisini dile getirdiği gazel ve beyitlerinde ağırlıklı olarak düşünceye önem veren söyleyiş tarzını benimsemiştir. Bunda da başarılı olmuştur. Düşünsel konular üzerinde şiirler kaleme alarak emsallerinden farklı bir şekilde yürüdüğü yolu bir ekol haline getirmiştir. Varlık anlayışı temelinde; Allah, kozmik alem, zaman, mekân, cisimler alemi, unsurlar, madenler, canlılar, bitkiler, hayvanlar, insan ve toplum konuları irdelenecektir.