The aquaculture sector is very important both in terms of employment and the contribution of the products obtained to healthy nutrition. In order for this sector to grow at a sufficient speed and at a sustainable level, it is important to determine the diseases and control methods seen in the sector and to take more effective measures in this context. In this study, the level of use of drugs and vaccines currently used in land and dam fish facilities in Erzurum province and districts was determined, information and effective approaches were determined about the infectious diseases of fish in aquaculture environment and the drugs and vaccines used for these diseases. In this context, facility management practices were examined through questionnaires conducted with 41 farm managers in the region. At the end of the study, it was determined that the enterprises used an average of 51.58 kg of medicines, produced with a capacity of 50-100 tonnes and the most preferred water source (59%) was lakes. The enterprises mostly (54%) use open circuit system and 84% use pallet feed and 75% of the production is rainbow trout. The most common diseases are bacterial and fungal infections, parasitic and viral diseases. The preferred medicines are disinfectants, antibiotics, antiparasitics, supplements and fungicides. Although the producers work with 68% capacity, they stated insufficient demand, high costs and diseases as the reasons for this situation. Statistical analyses revealed important findings specific to the region through clustering analysis which identified two different groups on the basis of 22 important criteria. The results, in which the ‘Diana’ method was determined as the most appropriate clustering approach, provide applicable recommendations for improving facility management strategies. The findings provided detailed information on the drug utilisation patterns of the farms and made it possible to better understand the needs of the enterprises in the region. As a result, this study will provide important contributions not only to the strategic management of enterprises, but also to policy development processes for regional development.
Su ürünleri sektörü gerek istihdam ve gerekse elde edilen ürünlerin sağlıklı beslenmeye katkısı nedeniyle oldukça önemlidir. Bu sektörün yeterli hızda ve sürdürülebilir düzeyde büyüyebilmesi için sektörde görülen hastalıklar ve mücadele yöntemlerinin belirlenmesi ve bu bağlamda daha etkin önlemlerin alınması önem arzetmektedir. Bu çalışmada Erzurum il ve ilçelerinde bulunan kara ve baraj balık tesislerinde hali hazırda kullanılan ilaç ve aşıların kullanım düzeyleri belirlenmiş, aquakültür ortamında balıkların enfeksiyon hastalıkları ve bu hastalıklar için kullanılan ilaçlar ve aşılar hakkında bilgiler ve etkili yaklaşımlar belirlenmiştir. Bu kapsamda bölgedeki 41 çiftlik yöneticisiyle yapılan anketler aracılığıyla tesis yönetimi uygulamalarını incelenmiştir. Çalışma sonunda işletmelerin ortalama 51,58 kg ilaç kullandıkları, 50-100 ton kapasite ile üretimde bulundukları ve en çok tercih edilen su kaynağının (%59) göller olduğu belirlenmiştir. İşletmeler çoğunlukla (%54) açık devre sistem ve %84 oranında palet yemi kullanmakta olup üretimin %75’ini gökkuşağı alabalığı oluşturmaktadır. En sık görülen hastalıklar bakteri ve mantar enfeksiyonları ile paraziter ve viral hastalıklardır. Tercih edilen ilaçların dezenfektan, antibiyotik, antiparaziter, takviye ve fungusitler olduğu tespit edilmiştir. Üreticiler %68 kapasite ile çalışmakla birlikte bu duruma yetersiz talep, yüksek maliyetler ve hastalıkları sebep olarak ifade etmişlerdir. Yapılan istatistiksel analizler, 22 önemli kriter temelinde iki farklı grup belirleyen kümeleme analiziyle bölgeye özgü önemli bulgular ortaya koymuştur. 'Diana' yönteminin en uygun kümeleme yaklaşımı olarak belirlendiği sonuçlar, tesis yönetimi stratejilerinin iyileştirilmesi için uygulanabilir öneriler sunmaktadır. Elde edilen bulgular, çiftliklerin ilaç kullanım alışkanlıklarına dair detaylı bilgiler sağlamış ve bölgedeki işletmelerin ihtiyaçlarını daha iyi anlamayı mümkün kılmıştır. Sonuç olarak, bu çalışma, yalnızca işletmelerin stratejik yönetimine değil, aynı zamanda bölgesel kalkınmaya yönelik politika geliştirme süreçlerine de önemli katkılar sağlayacaktır.