GÖRMEYİ GÖSTERMEK: GÖRSEL KÜLTÜRÜN ELEŞTİRİSİ

Makale kapsamında, akademik bir formasyon, kavramsal çerçeve ya da araştırma ve öğretme metodu olarak ortaya çıkan görsel çalışmalar etrafında gelişen temel meseleler haritalandırılmıştır. Görsel çalışmaların, sanat tarihi, estetik ve medya çalışmaları gibi kimi alanlar tarafından neden dirençle karşılandığı incelendikten sonra; bu alanlar için Derrida’ya atıfla “tehlikeli takviye” rolü oynadığına yönelik bir iddia dillendirilmiş ve makale, görsel çalışmaların olumlu-olumsuz açıklamalarının temeli gibi görünen bazı önemli fikirlerin tartışılmasıyla devam ettirilmiştir. Dikkate alınan fikirler ya da mitler, imajların elektronikleştirilmesi, sanat ve sanat dışı ya da sözel ve görsel medya arasındaki sınırların silikleşmesi gibi kanıları içerir. Ayrıca tam da “görsel medya” diye bir şeyin var olduğu fikrini de… Görme biçimlerini alt üst eden kural yıkıcı bir eleştirinin taşıdığı politik riskler de sorgulanmakta ve Nietzscheci bağlamda “putlara seslenen” ya da başka bir ifadeyle yerleşik fikirlere meydan okuyan alternatif bir strateji önerilmektedir. Makale, görsel kültür eğitiminde kullanılan ve yazarın “görmeyi göstermek” olarak adlandırdığı etkileşimli bir öğrenme sürecine dair pratiklere odaklanan pedagojik stratejilerin betimlenmesiyle sonlandırılmaktadır.

This essay attempts to map out the main issues surrounding visual studies as an emergent academic formation, and as a theoretical concept or object of research and teaching. After a survey of some of the resistances encountered by visual studies in fields such as art history, aesthetics, and media studies, and a suggestion that visual studies is playing the role of ‘dangerous supplement’ to these fields, the essay turns to a discussion of some of the major received ideas that have seemed foundational to both negative and positive accounts of visual studies. These received ideas or myths include notions of the de-materialization of the image, and the erasure of boundaries between art and non-art, or visual and verbal media. They also include notions such as the very idea that there are such things as distinctly ‘visual media’. The political stakes of iconoclastic criticism (e.g. the overturning of ‘scopic regimes’) are also questioned, and an alternative (Nietzschean) strategy of ‘sounding the idols’ is proposed. The essay concludes with a description of pedagogical strategies in the teaching of visual culture, centered on an exercise the author calls ‘showing seeing’.