Objective: This study investigates the effect of different surface preparation methods on the fracture behavior of nanohybrid and monochromatic composite resins.
Materials and Methods: Sixty extracted anterior teeth were embedded in acrylic and divided into two groups to be restored with monochromatic composite resin (Omnichroma, Tokuyama, Japan) and nanohybrid composite resin (Essentia, GC, Japan). Each group was subdivided based on roughening method: acid-etched control, thick/medium-grit disc and Er,Cr: YSGG laser. All teeth were restored using universal adhesive system, subjected to 5000 thermal cycles, and stored in distilled water at 37°C for 24h. Shear bond strength were measured using a universal testing machine (Shimadzu Corp., Kyoto, Japan), modes of failure were evaluated using a stereomicroscope (Leica-M27.5, Leica Microsystems, Germany). The data were analyzed using IBM SPSS V23. Yates Correction and Monte Carlo Corrected Fisher's Exact Test were used to examine the relationship between composites, surface preparation techniques and fracture types. The significance level was set at p<0.05.
Results: Surface roughening improved the bond strength. Adhesive fractures were predominant in most groups, except in the Er,Cr: YSGG laser-treated samples, where mixed fractures were more common. There was no statistically significant difference between composites, fracture types (p=1) or between surface preparation techniques and fracture types (p=0.235).
Conclusion: Surface preparation methods such as acid etching and mechanical roughening resulted in higher adhesive failure rates, while laser etching led to more mixed failures. Laser etching is a minimal invasive technique with promising results but requires further research to optimize its clinical application.
Monochromatic composite resin nanohybrid composite resin fracture type surface preparation techniques dental enamel
This study received ethical approval from the Clinical Research Ethics Committee of Marmara University Faculty of Dentistry (Protocol No: 2023/138). The authors affirm that there are no financial or personal conflicts of interest associated with this research. All necessary signed consents from all participants are properly taken.
Scientific Research Projects Coordination Unit of Marmara University Project Number: 11114
11114
We would like to express our sincere gratitude to the Scientific Research Projects Coordination Unit of Marmara University for their generous support in funding this research under project number 11114. Their contributions have been invaluable in facilitating this study.
Amaç: Bu çalışma, farklı yüzey hazırlık yöntemlerinin nanohibrit ve monokromatik kompozit rezinlerin kırılma davranışı üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamaktadır.
Gereç ve Yöntem: Altmış adet çekilmiş anterior diş, akriliğe gömülüp, monokromatik (Omnichroma, Tokuyama, Japonya) ve nanohibrit kompozit rezin (Essentia, GC, Japonya) ile restore edilmek üzere iki gruba ayrılmıştır. Tüm gruplar, yüzey pürüzlendirme yöntemi olarak asitle pürüzlendirme, kalın/orta grenli disk ve Er,Cr: YSGG lazer kullanılarak alt gruplara ayrılmıştır. Tüm dişler, üniversal bir adeziv sistemle restore edilip, 5000 termal döngüye tabi tutulmuş ve 37°C'de distile suda 24 saat bekletilmiştir. Makaslama bağlanma dayanımı, bir universal test cihazı (Shimadzu Corp., Kyoto, Japonya) kullanılarak ölçülmüş ve kırılma tipleri stereomikroskop (Leica M27.5, Leica Microsystems, Almanya) ile değerlendirilmiştir. Veriler IBM SPSS V23 ile analiz edilmiştir. Kompozit tipleri, yüzey hazırlık teknikleri ve kırılma türleri arasındaki ilişkiyi incelemek için Yates Düzeltmesi ve Monte Carlo Düzeltmeli Fisher'ın Kesin testi kullanılmıştır. Önem düzeyi p<0,05 olarak belirlenmiştir.
Bulgular: Yüzey pürüzlendirmesinin bağlanma dayanımını arttırdığı görülmüştür. Çoğu grupta adeziv kırılmalar baskınken, Er,Cr: YSGG lazerle örneklerde karışık kırılmalar daha yaygın bulunmuştur. Kompozit tipleri ile kırılma türleri arasında (p=1) ve yüzey hazırlık teknikleri ile kırılma türleri arasında (p=0.235) anlamlı bir ilişki bulunmamıştır.
Sonuç: Asit ile pürüzlendirme ve mekanik pürüzlendirme gibi yüzey hazırlık yöntemleri, daha yüksek adeziv başarısızlık oranlarına yol açarken, lazer ile pürüzlendirme daha fazla karışık kırılmaya neden olmuştur. Lazer ile pürüzlendirme, minimal invaziv bir teknik olup ve umut verici sonuçlar sunmaktadır, ancak klinik uygulamasını optimize etmek için daha fazla araştırma gerekmektedir.
Monokromatik kompozit rezin nanohibrit kompozit rezin kırılma tipi yüzey hazırlık yöntemleri diş minesi
11114
| Primary Language | English |
|---|---|
| Subjects | Restorative Dentistry |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Project Number | 11114 |
| Publication Date | April 30, 2025 |
| Submission Date | March 17, 2025 |
| Acceptance Date | April 17, 2025 |
| Published in Issue | Year 2025 Volume: 9 Issue: 1 |