Bu makale, Orhan Veli’nin modern Türk şiirinin önemli örneklerinden “Kitabe-i Seng-i Mezar” adlı şiirini Rus Biçimciliği kuramının temel kavramları ışığında incelemeyi, görünüşte sade ve günlük dille kaleme alınmış bu eserin edebî değerini ve sanatsal mekanizmalarını biçimsel analiz yoluyla ortaya koymayı hedeflemiştir. Araştırmada, şiirin Biçimcilerin kavramları olan yabancılaştırma, şiirsel işlev ve fabula-süjet ayrımı ekseninde nasıl şekillendiği gösterilmiştir. Şiir, alışılagelmiş beklentileri yıkan bir yabancılaştırma tekniği sergilerken; dilin bir iletişim aracından öte, kendi başına bir estetik değer kazandığı şiirsel işlevini ön plana çıkarmıştır. Olayların kurgusal düzenlemesiyle ham yaşam öyküsünü sanatsal bir metne dönüştürdüğü de belirlenmiştir. Ayrıca, şiirin vezin-ritim ve dize özellikleri ile imge dünyası incelenmiştir. Şiirin vezin ve kafiye kaygısı taşımayan ritminin, konuşma dilinin doğallığından ve ses tekrarlarından beslendiği; imgelerin ise nesneleri alışılmadık bir biçimde sunarak yabancılaştırmaya katkıda bulunduğu ve metnin “edebîlik” niteliğini güçlendiren temel biçimsel öğeler olduğu vurgulanmıştır. Bu analiz, Orhan Veli’nin yenilikçi şiir anlayışının Biçimci ilkelerle olan güçlü paralelliğini ortaya koyarak, Türk şiirindeki modernleşme sürecine biçimsel bir perspektif sunmaktadır.
This article analyzes Orhan Veli Kanık’s “Kitabe-i Seng-i Mezar,” a seminal work of modern Turkish poetry, through Russian Formalism. The study investigates the poem’s literary value and artistic mechanisms, presented in a deceptively simple style by the Garip Movement’s pioneer. Applying core Formalist concepts like defamiliarization (ostranenie), poetic function, and the fabula-syuzhet distinction, the analysis reveals how the poem disrupts linguistic conventions and transforms a simple life into an artistic text. Furthermore, the study examines the poem’s meter-rhythm and verse structure and its imagery, highlighting how rhythm stems from colloquial language and sound repetitions, and how imagery contributes to defamiliarization and the text’s “literariness.” This analysis underscores Orhan Veli’s innovative poetics, demonstrating strong parallels with Formalist principles and offering a formal perspective on Turkish poetic modernization.