Birçok araştırmacı tarafından insanların bilişsel işlevlerini bağımsız bir şekilde yapabilme özelliğine sahip olarak tanımlanan yapay zekânın tarihi, her ne kadar 1940’lı yıllara kadar götürülebilse de özellikle son birkaç yılda onun önemini ve etki değerini giderek artırdığı, gündelik hayatımızın neredeyse bir parçası hâline geldiği gözlemlenir. İnsan yaşamına böylesine doğrudan etkisi bulunan yapay zekâ ile ilgili yürütülen bilimsel çalışmalar hâliyle niceliksel ve niteliksel olarak büyük bir ilerleme kaydetmiştir. Ancak söz konusu ilerlemenin edebiyat alanında bekle nen düzeyde olmaması dikkat çekicidir. Bu makalede bahsedilen eksiklik doğrultu sunda yapay zekânın öykü yazma kabiliyeti, oluşturulan bir ankete uzman katılım cıların verdiği yanıtlar üzerinden konu edilmiştir. Bu bağlamda çalışmanın temel problematiği, yapay zekânın edebiyat alanındaki kabiliyetinin öykü yazma pratiği çerçevesinde incelenmesidir. Çalışmada, yapay zekânın modern Türk öykücülü ğünde iz bırakmış bir yazarı ne kadar başarılı bir şekilde taklit ettiği, uzman katılımcıların değerlendirmeleri aracılığı ile ortaya konmuştur. İfade edilen çerçevede Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü lisans ve yüksek lisans öğrencilerinden 160 katılımcıya ikişerli gruplar hâlinde toplam altı öykü okutulmuş ve bu okudukları öykülerin yazarının bir insan mı yoksa yapay zekâ mı olduğu yönünde bir belirlemede bulunmaları istenmiştir. Ayrıca hazırla nan anket üzerinden okudukları öyküleri estetik düzlemlerde değerlendirmeleri beklenmiştir. Çalışmadan çıkan en önemli sonuçlardan biri, uzman katılımcıların Sait Faik Abasıyanık ve Ferit Edgü’nün yazdığı öyküleri, onların tarzında yazan yapay zekânın metninden ayırt edememeleridir. Bahsedilen durum, ki-kare testiyle de ortaya konmuştur. Bununla birlikte ki-kare testi sonucunda anketteki bütün öy külerde, uzman katılımcıların öyküyü insan bir yazarın yazdığını düşünmeleriyle beğenme oranları arasında anlamlı bir ilişkinin varlığı gözlemlenmiştir.