Felsefenin en çetin problemlerinden birini teşkil eden kötülük problemi,düşünce tarihi boyunca pek çok düşünür ve filozofu meşgul etmiş, oldukçadinamik ve işlevsel bir konudur. Tasavvuf felsefesinin büyük düşünürü İbnArabî’nin de bu konuyla yakından ilgilendiği ve bu mesele üzerinde kafa yorduğubilinmektedir. Dolayısıyla, onun düşünce sisteminde kötülük problemininasıl ele aldığını ve buna ilişkin nasıl bir teodise geliştirdiğini ortaya koymakbüyük bir önem taşımaktadır.İbn Arabî’nin özgün bir teodise geliştirdiği, kötülük sorununa felsefi vetasavvufi açıdan önemli katkılarda bulunduğu söylenebilir. Bu katkılardan birisi,Tanrı’nın “bilgelik” ve “hikmet”ine dayalı bir teodise önerisi, diğeri de, onunsorunu irdelerken bir “üstdil” veya “paradoksal dil” geliştirmiş olmasıdır. Derinbir tasavvufî ve felsefî içeriğe sahip olan bu dil, potansiyel/imkan olarak felsefeyapmaya ve felsefi açıdan yeni ufuklar açmaya oldukça elverişli görünmektedir.
The problem of evil, one of the crucial problems of philosophy, has extremelyobsessed many scholars and philosophers throughout history of thought.Because of being is a dynamic and functional issue. Ibn Arabî, a great scholar of the Mysticalphilosophy, is an important philosopher in this issue. Thus, it is significantto indicate his method of analyzing the problem of evil in a theodicyIbn Arabî, philosophically and mystically presents an authentic theodisethat seriously contributes to the problem of evil. One of the contributions isthe theodise of God’s “wisdom” and “mystery” and the other is his usage of a“paradoxal language”. His mystical and philosophical language is adequate tophilosophize and opens new paths of philosophical perspectives.