Şiîlerle Şiî olmayanlar arasında ilkdönemlerden itibaren başta imamet bahsi olmak üzere ilmi konular tartışılmış vekarşılıklı eleştiriler yöneltilmiştir. Şiîlerle imamet bahsi üzerinden ilktartışmaları Mu’tezililer yapmıştır. Her ne kadar sonraki süreçte Hanbeliler Şiîlerinşiddetli bir muhalifi olarak karşımıza çıkmışlarsa da, eleştiriler ilmi anlamdadaha ziyade Eş’arî âlimler tarafından sürdürülmüştür. Eş’arî gelenekten Şiîlikeleştirisiyle öne çıkan isimlerden birisi Bâkıllânî’dir. O hem Bâtınilere karşımüstakil bir eser yazarak eleştiride bulunmuş hem de diğer eserlerinde İmamiyye’yieleştirmiştir. Dolayısıyla bu şekilde Şia’nın iki güçlü kolunu da muhatapolarak karşısına almıştır. Bunun sebebi, onun, İmamilerin daha rahat hareketedebildikleri ve bunun yanı sıra Fâtımîlerin ve Karmatilerin farklı bölgelerdeetkili olduğu bir dönemde yaşamış olmasıdır. Bâkıllânî, Batınilik reddiyesindetevil anlayışları üzerine yoğunlaşırken İmamiyye’yi imamet bahsi üzerindeneleştirmiştir. O, imametle ilgili eleştirilerde temelde Mu’tezili geleneğitakip etmişse de meseleyi detaylı bir biçimde ele almış ve kendi delilleriniortaya koymuştur. Batınilik eleştirisi ise, günümüze ulaşan ilk tam reddiyeolması dolayısıyla oldukça önemlidir. Onun Bâtınilere yaklaşımı kendisindensonraki âlimler için de belirleyici olmuştur. Bâkıllânî’nin iki mezhebe yönelikeleştiride de, kendisinden sonraki Eş’arî âlimler üzerinde hem yöntem hem dedelillendirme yönünden etkisi olduğu anlaşılmaktadır.