In today’s world, spaces are being reproduced within the framework of capitalist consumption dynamics and instrumentalized by diverging from their traditional social functions. This transformation is clearly observed in the spatial practices of Generation Z, which constitutes one of the fundamental research areas of urban sociology. This study addresses the relationship Generation Z establishes with urban space within the context of Ray Oldenburg’s “Third Place” theory, examining the socialization and identity construction processes of the youth. The research is based on a qualitative research methodology, specifically utilizing a phenomenological design. Within the scope of the research, individual interviews were conducted with 25 university students aged between 18 and 24, who reside in Istanbul and are not currently employed. The findings reveal that cafes are not merely meeting points but also functional spaces in terms of social visibility and identity presentation. The search for an egalitarian atmosphere, the desire to distance from hierarchy, and the compatibility of spatial aesthetics with social media are determining factors in the participants spatial preferences. Consequently, this study demonstrates that Generation Z reproduces intermediate spaces both as physical socialization areas and as stages of existence integrated with digital culture.
Günümüz dünyasında mekânlar, kapitalist tüketim dinamikleri çerçevesinde yeniden üretilmekte ve geleneksel toplumsal işlevlerinden uzaklaşarak araçsallaşmaktadır. Bu dönüşüm, kentsel sosyolojinin temel inceleme alanlarından biri olan Z kuşağının mekânsal pratiklerinde de belirgin biçimde görülmektedir. Bu çalışma, Z kuşağının kent mekânıyla kurduğu ilişkileri Ray Oldenburg’un “Üçüncü Mekân” teorisi bağlamında ele almakta gençlerin sosyalleşme ve kimlik inşası süreçlerini incelemektedir. Araştırma nitel araştırma yöntemi ve bu yöntemin desenlerinden olan fenomenolojik desene dayalıdır. Araştırma kapsamında, 18-24 yaş aralığında olup İstanbul’da yaşayan ve herhangi bir işte çalışmayan 25 üniversite öğrencisi ile bireysel görüşmeler yapılmıştır. Elde edilen bulgular, kafelerin yalnızca birer buluşma noktası değil, aynı zamanda sosyal görünürlük ve kimlik sunumu açısından işlevsel alanlar olduğunu ortaya koymaktadır. Katılımcıların mekân tercihlerinde eşitleyici bir atmosfer arayışı, hiyerarşiden uzaklaşma isteği ve sosyal medya ile mekânsal estetiğin uyumluluğu belirleyici olmaktadır. Sonuç olarak bu çalışma Z kuşağının ara mekânları hem fiziksel bir sosyalleşme alanı hem de dijital kültürle entegre bir varoluş sahnesi olarak yeniden ürettiklerini göstermektedir.