This article examines community music not merely as a musical activity, but as a social practice that transforms interaction, cultural exchange, and collective learning processes. Building upon Higgins’s (2012) conceptualization of community music as a mode of “co-creating and co-thinking,” the study integrates theoretical perspectives from Veblen, Messenger, Silverman, and Elliott (2013) on cultural democracy, Pavlicevic and Ansdell’s (2004) model of community-based music therapy, and Ruud’s (2013) conceptual framework on music and wellbeing. The article discusses the historical evolution, conceptual foundations, application areas, and methodological diversity of community music, revealing its inherently multidisciplinary nature. In the context of Türkiye, the growing significance of community music is explored through culturally diverse, participation-oriented, and socially integrative projects, highlighting music’s potential to foster inclusivity, empowerment, and solidarity. As a review study, the article positions community music not as an individual skill-oriented practice but as a collective and socially transformative process, aiming to contribute to its reconceptualization within contemporary musicology.
Bu makale, topluluk müziği kavramını yalnızca bir müzikal etkinlik biçimi olarak değil, aynı zamanda sosyal etkileşim, kültürel paylaşım ve kolektif öğrenme süreçlerini dönüştüren bir toplumsal pratik olarak değerlendirmektedir. Çalışma, Higgins (2012) topluluk müziğini “birlikte üretme ve birlikte düşünme biçimi” olarak tanımlayan yaklaşımından hareketle; K. Veblen vd. (2013) kültürel demokrasi çerçevesi, Pavlicevic & Ansdell (2004) topluluk temelli müzik terapisi modeli ve Ruud'un (2013) müzik–refah ilişkisine dair kavramsallaştırmalarıyla bütünleştirilen bir kuramsal analiz sunmaktadır. Bu bağlamda makale, topluluk müziğinin tarihsel gelişimini, kavramsal bileşenlerini, uygulama alanlarını ve yöntemlerini geniş bir perspektifle tartışarak, alanın çok-disiplinli niteliğini görünür kılmayı amaçlamaktadır. Türkiye’de topluluk müziğinin gelişen konumu, kültürel çeşitlilik, sosyal entegrasyon ve katılım odaklı projeler üzerinden ele alınmakta; müziğin toplumsal kapsayıcılık, güçlenme ve dayanışma yaratma potansiyeli vurgulanmaktadır. Derleme niteliğindeki bu çalışma, topluluk müziğini bireysel beceriden ziyade kolektif deneyim ve sosyal dönüşüm ekseninde konumlandırarak, çağdaş müzikoloji alanında kavramın yeniden tanımlanmasına katkı sağlamayı hedeflemektedir.