Bu çalışma, barış çalışmalarındaki liberal/illiberal ikilemini inceleyerek, bu çerçeveye yerleşmiş normatif önyargıların barışın inşasına yönelik alternatif yaklaşımları ne şekilde marjinalleştirdiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Liberal barış modeli, barış süreçlerinde hem akademik söylemi hem de politika paradigmalarını şekillendirmiştir. Ancak bu modelin entelektüel ve pratik hegemonyası, liberal olmayan ya da melez çerçeveleri genellikle “liberal olmayan” yaklaşımlara indirgeyerek eksik ya da istikrarsız olarak tasvir etmektedir. Bu normatif önyargı, çatışma çözümü çabalarının çok çeşitliliğini basitleştirmekte ve bağlama özgü stratejileri ihmal etmektedir. Bu çalışma şu soruyu ele almaktadır: Liberal/illiberal ikilemi uluslararası barış süreçlerine ilişkin anlayışımızı nasıl sınırlandırmaktadır ve hangi kavramsal alternatifler daha kapsayıcı bir çerçeveyi teşvik edebilir? Eleştirel analiz ve kavramsal sorgulamayı kullanan çalışma, barış anlayışlarının çeşitliliğini daha iyi açıklamak için süreç ve içerikle ilgili normlar arasındaki farklılıklarla şekillenen çoklu normatif bir yaklaşım önermektedir. Tartışma, ikili çerçevelerin ötesine geçme ve farklı jeopolitik ve kültürel bağlamlarda barış inşası stratejilerinin çeşitliliğini yansıtan kapsayıcı çerçeveleri benimseme ihtiyacının altını çizmektedir.
This study examines the liberal/illiberal dichotomy in peace studies, highlighting how normative biases embedded within this framework marginalizes alternative approaches to peacebuilding. The liberal peace model has shaped both academic discourse and policy paradigms in peace processes. However, its intellectual and practical hegemony often reduces non-liberal or hybrid frameworks to "illiberal" approaches, portraying them as deficient or unstable. This normative bias simplifies the diversity of conflict resolution efforts and neglects context-specific strategies. The study addresses the question: How does the liberal/illiberal dichotomy limit our understanding of international peace processes, and what conceptual alternatives can foster a more inclusive framework? Using critical analysis and conceptual inquiry, the study proposes a multi-normative approach, informed by distinctions between process- and content-related norms, to better account for the complexity of peace efforts. The discussion underscore the need to move beyond binary framings and embrace inclusive frameworks that reflect the diversity of peacebuilding strategies in varying geopolitical and cultural contexts.