HABERMAS’IN SÖYLEM ETİĞİNDE AHLAK VE HUKUK
Abstract
Habermas metafiziğin, tabiat ve hatta aklın ortak bir yaşam alanı oluşturmaya namzet olarak görülmediği gelenek sonrası dönemde, hakikat ve meşruiyetin tespiti için insanlığın son dayanak noktası olarak iletişimsel aklı görür. Anlaşma amacına dayalı bir iletişimde ulaşılacak bir uzlaşmada, birey-ötesi bir meşruiyetin temelini tesis etmeye çalışır. Habermas, söylem etiğinin bu temel fikrini ahlak ve hukuk alanında verimli hale getirmeye gayret eder. O, söylem etiği kuramında, tabii hukuk ve hukuki pozitivizm teorilerinden farklı olarak, ahlak ve hukuku birbirini tamamlayıcı bir ilişki içerisinde yeniden yapılandırmaya çalışmıştır.
Keywords
References
- Brandt, Reinhard, “Habermas und Kant”, Deutsche Zeitschrift für Philosophie, Cilt 50, 2002, s. 53-68.
- Coşkun, Seyit, “Ahlaki Etik Olanaklılığı Olarak Söylem Etiği”, UÜFD. Kaygı, Cilt 18, 2012, s. 187-195.
- De Angelis, Gabriele, Die Vernunft der Kommunikation und das Problem einer diskursiven Ethik, (Doktora Tezi) Heidelberg Üniversitesi Felsefe Fakültesi, 1999.
- Dreier, Ralf, “Rechtsphilosophie und Diskurstheorie. Bemerkungen zu Habermas’ ‘Faktizität und Geltung’”, Zeitschrift für Philosophische Forschung, Cilt 48, Sayı 1, 1994, s. 90-103.
Details
Primary Language
English
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Authors
Publication Date
June 30, 2017
Submission Date
July 21, 2017
Acceptance Date
-
Published in Issue
Year 2017 Volume: 75 Number: 1